ได้ยินวาจากล่าวชมของต้วนซือหลิงเฟิ่งเทียนหวู่ก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย แววตายังเต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่น
“ซือหลิงๆ แล้วข้าเล่า เจ้าคงยังไม่ลืมข้าหรอกนะ?”
ตอนนี้เองหานเฉวี่ยไน่ก็เข้ามาทักซือหลิงด้วย
หลังจากกล่าวทักทายหานเฉวี่ยไน่ จากนั้นต้วนซือหลิงก็เดินไปหาก่านหรูเยี่ยนก่อนที่จะกอบกุมมือก่านหรูเยี่ยนเอาไว้ด้วยความคิดถึงเช่นกัน…
ส่วนอีกด้าน ต้วนหลิงเทียนได้เดินไปหยุดเบื้องหน้าผู้เฒ่าพยากรณ์กับชิงหั่วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ
“เข้าไปท่องในแดนลับเซียนกระบี่ครานี้ เจ้าได้ผลลัพธ์เลิศล้ำอันใดมาหรือ?”
ผู้เฒ่าพยากรณ์มองถามต้วนหลิงเทียนอย่างคาดหวัง
“อาจารย์ลุงพยากรณ์…อันที่จริงมันไม่มีแดนลับเซียนกระบี่ที่ว่าเลย”
ต้วนหลิงเทียนคล้ายจะรู้ว่าผู้เฒ่าพยากรณ์ต้องถามเรื่องนี้แต่แรก ทำให้พออีกฝ่ายเอ่ยถามออกมาเขาก็ตอบกลับไปทันที
“ไม่มีแดนลับเซียนกระบี่รึ…เจ้าหมายความว่าอะไร?”
ได้ยินคำตอบของต้วนหลิงเทียนผู้เฒ่าพยากรณ์ก็อดงุนงงไปไม่ได้
“สิ่งที่เรียกว่าแดนลับเซียนกระบี่ที่พวกเราเข้าไป…ที่จริงมันไม่ใช่แดนลับเซียนกระบี่ แต่เรียกว่าแดนลับต่างสวรรค์…”
ต้วนหลิงเทียนที่เตรียมมาแต่แรก ก็ค่อยๆเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งที่พบเจอภายในแดนลับต่างสวรรค์ออกไปให้ผู้เฒ่าพยากรณ์ฟัง
ทำให้ผู้เฒ่าพยากรณ์ได้รู้ว่า
เบื้องหลังหลุมดำกลางอากาศไม่ใช่แดนลับเซียนกระบี่ แต่มันคือแดนลับต่างสวรรค์!
