ซูหลี่ย่อมไม่ลืมนึกถึงต้วนหลิงเทียน “ก่อนที่พวกเราจะออกเดินทาง ข้าคิดไปพบสหายเก่าของข้าเสียก่อน”
“อ้อ?”
“เป็นต้วนหลิงเทียนผู้นั้นรึ?”
ได้ยินคำขอของซูหลี่ชายชราชุดเทาคล้ายไม่แปลกใจอะไร ยังเอ่ยชื่อต้วนหลิงเทียนออกมาได้ทันที
“เอ่อ อาวุโส…ท่านรู้จักสหายเก่าคนนี้ของข้าด้วยหรือ?”
ซูหลี่ผงะไปเล็กน้อย
“เพื่อนเจ้าหาได้ง่ายดายไม่!”
ได้ยินคำถามของซูหลี่ ชายชราก็หันไปตอบคำด้วยสายตาลึกซึ้ง
“ต้วนหลิงเทียน…หาได้ง่ายดายไม่?”
ซูหลี่อึ้งไปอีกครั้ง
“ก่อนหน้าเป็นเพราะเจ้าอยู่ในสถานะขาดสติด้วยถูกมารครอบงำ เช่นนั้นก็ไม่แปลกอะไรที่เจ้าจะไม่ได้ยินเรื่องของสหายเก่าเจ้า…”
ตอนนี้เองเริ่นหยวนเจี๋ยที่ลอยอยู่ข้างพลันกล่าวออกมาว่า “ต้วนหลิงเทียนสหายเจ้าคนนั้น มันเคยฆ่าเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์ทิ้งไปแล้วถึง 2 คน…แถมว่ากันว่า 1 ใน 2 เซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์ที่มันฆ่าตายไป ยังมีกระทั่งดาบเซียนอมตะในมือ!”
“อีกทั้งเท่าที่ข้ารู้มาข่าวสังหารทั้งสองครั้ง…มิใช่ข่าวโคมลอยแต่อย่างใด”
เริ่นหยวนเจี๋ยพูด
“ฆะ…ฆ่า เซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์ไปแล้วถึง 2!หนึ่งในนั้นกระทั่งมียอดสมบัติสวรรค์?!”
ซูหลี่อึ้งไปทันใด ครานี้ตะลึงงันแล้วจริงๆ
ถึงแม้ตอนนี้มันจะได้รับสืบทอดมรดกต้าหลัวจินเซียนมาแล้ว และด้วยมีกระบี่เซียนอมตะในมือ พลังต่อสู้จึงเทียบได้กับเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์ที่ไร้ยอดสมบัติสวรรค์
