‘ท่านบรรพบุรุษผู้เฒ่ายกอ้างเรื่องราวก่อนที่จะกล่าวชวนมันแบบนี้…ด้วยนิสัยซื่อสัตย์ของมัน เกรงว่าตลอด 100 ปีหลังจากนี้มันคงทุ่มเทช่วยเหลือวังเซียนหยวนของพวกเราเต็มที่’
เริ่นหยวนเจี๋ยเองก็มั่นใจเรื่องนี้นัก
ด้วยเหตุนี้นางจึงรู้สึกว่าบรรพบุรุษนผู้เฒ่าไม่ต่างใดจากขิงแก่อันเผ็ดร้อนนัก!
“วังเซียนหยวนของเรายินดีต้อนรับเจ้า!”
“ในเมื่อ อาวุโสซูหลี่ได้รับมรดกต้าหลัวจินเซียนมาแล้ว…เช่นนั้นหลังจากนี้พวกเราก็ไม่ต้องรีบร้อนเดินทางอันใด ค่อยๆมองหายอดสมบัติสววรค์ทั้งสมบัติอื่นๆในแดนลับต่างสวรรค์ต่ออีกสักพักเถอะ”
ชายชรากล่าว หลังจากนั้นมันก็เตรียมตัวออกเดินทางไปพร้อมซูหลี่และเริ่นหยวนเจี๋ย หมายค้นหาสมบัติสถานระดับสวรรค์และระดับโลกภายในแดนลับต่างสวรรค์แห่งนี้สืบต่อ เพื่อรวบรวมยอดสมบัติ วรยุทธ์เซียนอมตะ ทั้งเวทย์พลังสววรรค์
แม้มรดกต้าหลัวจินเซียนจะมีผู้สืบทอดไปแล้ว หากแต่แดนลับต่างสวรรค์ก็ยังเหลือเลาเปิดออกอีกนาน
ในฐานะเซียนอมตะเสเพล เมื่อพบสมบัติสถานระดับโลกย่อมไม่มีปัญหา แต่หากพบเจอสมบัติสถานระดับสวรรค์ก็คงไม่มีสิทธิ์เข้าไป
‘ด้วยมีซูหลี่กับนังหนูหยวนเจี๋ย…ไม่ว่าสมบัติสถานระดับสวรรค์อันใดย่อมไม่เกินพลังสามารถแน่นอน ทีนี้มิว่ามีสมบัติเลิศล้ำอะไร ก็ต้องตกเป็นของวังเซียนหยวนข้า…’
เรื่องนี้ชายชรามั่นใจนัก
“ท่านอาวุโส”
