ก่อนหน้านี้ภายในมรดกสถานของต้าหลัวจินเซียน ทั้งหมดได้มาถึงห้องสืบทอดมรดกแล้ว เรียกว่ามรดกต้าหลัวจินเซียนห่างเพียงแค่เอื้อมมือสำหรับทุกคน!
อย่างไรก็ตามสุดท้ายมรดกต้าหลัวจินเซียนก็ไม่เลือกผู้ใด แต่เลือกซูหลี่ที่ขึ้นไปลองเป็นคนสุดท้าย
“ซูหลี่ได้รับสืบทอดมรดกต้าหลัวจินเซียนครั้งนี้จริงๆ!?”
“อีกทั้ง…ยังเป็นมรดกเซียนกระบี่?”
หลังจากได้รับคำยืนยันจากเค่อเอ๋อ ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกโล่งใจนัก ในที่สุดใบหน้าก็คลี่ยิ้มสดใสออกมาได้อีกครั้ง
ปรากฏว่าเขาเองก็ยังติดใจไม่น้อย
ด้วยอยากรู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนได้รับมรดกต้าหลัวจินเซียนไปครอง
เพราะสุดท้ายแล้วหากเขาไม่ได้มาถึงล่าช้า ก็มีโอกาสหลายส่วนที่เขาจะได้รับสืบทอดมรดกต้าหลัวจินเซียน!
ตอนนี้พอได้รู้ว่ามรดกต้าหลัวจินเซียนที่เขาคลาดไป กลับตกอยู่ในมือของซูหลี่ ความสงสัยสุดท้ายในใจของเขาก็มลายหายไปทันที
อย่างน้อย น้ำอุดมก็ไม่ไหลไปนาคนนอก…
(น้ำอุดมในที่นี้เป็นเหมือนปุ๋ยที่ทำให้พืชผลในนาเจริญงอกงาม…หมายความว่าผลประโยชน์ยังอยู่ในกลุ่มของตัว ไม่หลุดลอยไปถึงมือคนนอก คล้ายๆเรือล่มในหนองทองจะไปไหน)
“จะว่าไป…ดูเหมือนเริ่นหยวนเจี๋ยคนนั้นจะมีความเป็นมายิ่งใหญ่ไม่ธรรมดาจริงๆ”
สองตาต้วนหลิงเทียนที่หันไปมองร่างสตรีในชุดขาวไกลๆทอประกายเรืองขึ้นมาวูบหนึ่ง
ตอนนี้เองซูหลี่ก็ลอยอยู่ข้างๆนาง
