“หืม? มรดกต้าหลัวจินเซียนในการเปิดออกของแดนลับต่างสวรรค์เปิดครานี้ เป็นมรดกของต้าหลัวจินเซียนที่เป็นเซียนกระบี่งั้นรึ?”
ชายชราในชุดเทาพอได้รับทราบเรื่องราวจาก เริ่นหยวนเจี๋ย ว่ามรดกสถานของต้าหลัวจินเซียนคราวนี้ที่ปรากฏขึ้นในแดนลับต่างสวรรค์ เป็นมรดกของต้าหลัวจินเซียนที่เป็นเซียนกระบี่ สองตามันก็หดหยีลงทันใด
“ใช่แล้วค่ะท่านบรรพบุรุษ”
ต่อหน้าชายชราในชุดเทา เริ่นหยวนเจี๋ยแลดูเคารพเชื่อฟังอีกฝ่ายอย่างถึงที่สุด ราวกับกำลังอยู่ต่อหน้าพุทธองค์ที่ศรัทธา!
“เช่นนั้นเจ้า…ได้รับสืบทอดมรดกนั่นมาหรือไม่?”
ชายชรามองถามเริ่นหยวนเจี๋ยออกมาอีกครั้ง และสองตายังเผยประกายวาดหวังเป็นอย่างมาก
หากแต่เริ่นหยวนเจี๋ยพลันส่ายหัวไปมา
ทันใดนั้นประกายวาดหวังในแววตาผู้ชราก็หม่นแสงลง ถูกความผิดหวังเข้ามาแทนที่
“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นผู้ใดได้ไป?”
ชายชรากล่าวถามออกมาอีกครั้ง
“เป็นมัน”
ตอนนี้เองเริ่นหยวนเจี๋ยก็หันไปมองซูหลี่ข้างๆพลางกล่าวตอบ
ในแววตาของนางยังเผยให้เห็นถึงความอิจฉาไม่น้อย
“เจ้าหนุ่มนี่รึ?”
มองไปยังซูหลี่อีกครั้ง เรียกว่าสายตาของชายชราได้บังเกิดความเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำดินจากก่อนหน้าเลยทีเดียว
เพราะสุดท้ายตอนแรกมันคิดไปว่าชายหนุ่มผู้นี้เป็นทาสกระบี่ของเริ่นหยวนเจี๋ยเท่านั้น
แต่ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าทาสกระบี่ของเริ่นหยวนเจี๋ยจะเป็นผู้ที่ได้รับสืบทอดมรดกต้าหลัวจินเซียน!!
“ใช่ค่ะ”
