“เอ๋!? สำนึกเทวะข้าเหมือนจะส่งผ่านเข้าไปได้บางจุดแล้ว…หรืออาคมปิดกั้นพลังวิญญาณของมรดกสถานต้าหลัวจินเซียนจะเริ่มสลายตัวไปแล้ว!?”
เซียนอมตะเสเพลคนหนึ่งโพล่งอุทานออกมาดังลั่น ทำราวกับมันได้ค้นพบทวีปใหม่
ได้ยินคำอุทานดังกล่าว ต้วนหลิงเทียนก็ลองแผ่สำนึกเทวะของตัวเองออกไปทันที
ทันใดนั้นสำนึกเทวะเขาแต่เดิมที่ถูกปิดกั้นไว้โดยม่านหมอก เมื่อมันไม่มีม่านหมอกแล้วก็สามารถแผ่ขยายออกไปได้มีเพียงจุดที่หมอกยังอยู่เท่านั้นที่ส่งเข้าไปไม่ได้!
‘ม่านหมอกที่ปกคลุมอยู่สมควรเป็นหมอกอาคมปิดกั้นชนิดหนึ่ง…เมื่อมันสลายหายไปสำนึกเทวะข้าจึงไม่ถูกปิดกั้นอีก’
‘แต่เมื่ออาคมปิดกั้นมรดกสถานต้าหลัวจินเซียนเริ่มสลายไปแบบนี้ก็หมายความว่า…มีคนได้รับมรดกของต้าหลัวจินเซียนไปแล้ว!’
คิดถึงจุดนี้หน้าของต้วนหลิงเทียนเปลี่ยนสีไปไม่น้อย
ถึงแม้เขาจะเคยคิดแล้ว ว่าเขาอาจจะมาไม่ทันเข้าร่วมช่วงชิงมรดกต้าหลัวจินเซียน
เพราะอย่างไรเขาก็ได้เสียเวลาไปมากโข ตอนที่ติดอยู่ในพระราชวังใต้ดิน
อย่างไรก็ตามแม้เขาจะมีคิดแบบนั้นไว้บ้าง แต่ก็คาดไม่ถึงเลยว่ามันจะเป็นความจริงขึ้นมา!
มาตอนนี้เขาตระหนักได้แล้ว…
ผลลัพธ์เลวร้ายที่สุดที่เขาคิดไว้ มันกลับกลายเป็นความจริง…มรดกต้าหลัวจินเซียนถูกคนอื่นชิงตัดหน้ารับสืบทอดไปเรียบร้อย!
แต่ต้นจนจบเขาไม่มีโอกาสเข้าไปแข่งขันอะไรด้วยซ้ำ!
‘สารเลวเอ๊ย!’
สีหน้าต้วนหลิงเทียนตอนนี้ยิ่งมายิ่งอัปลักษณ์ปั้นยาก!
