ขณะเดียวกันก็เริ่มบังเกิดความรู้สึกเสียใจขึ้นมา ที่ดันฆ่าเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์ที่บ่มเพาะร่างวิญญาณควบแน่นนั่นอย่างหมดจดให้มันไปสลายเกินไป ไม่ได้ทรมานมันให้เจ็บปวดก่อนตาย!
เพราะสุดท้ายแล้วเหตุผลที่ทำให้เขาพลาดมรดกต้าหลัวจินเซียนของแดนลับต่างสวรรค์ครั้งนี้ไปอย่างน่าเสียดาย ก็เพราะเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์ที่บ่มเพาะร่าวิญญาณคบแน่นนั่น…มันลากถ่วงเขาไว้ถึง 2เดือน!
“ค่ายกลหมอกทั้งอาคมปิดกั้นเริ่มหายไปแล้วแบบนี้…หมายความว่ามีคนได้รับสืบทอดมรดกของต้าหลัวจินเซียนแล้วงั้นรึ!?”
เซียนอมตะเสเพลบางคนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
“มรดกต้าหลัวจินเซียน…มีผู้สืบทอดเร็วขนาดนี้เชียวหรือ?!”
“ข้าหลงคิดว่าในเมื่อต้วนหลิงเทียนมาถึงที่นี่แล้วมรดกต้าหลัวจินเซียนต้องเป็นของมันแน่…แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะไม่ทันได้เข้าไปในมรดกสถานต้าหลัวจินเซียนด้วยซ้ำ”
“น่าเสียดาย…น่าเสียดายที่ต้วนหลิงเทียนผู้นี้มาช้าเกินไป”
…
ท่ามกลางบทสนทนาของเหล่าเซียนอมตะ เริ่มปรากฏชื่อต้วนหลิงเทียนดังขึ้น และสายตาหลายต่อหลายคนยังเริ่มหันมองมาที่เขาด้วยสายตาเสียดาย
แน่นอนว่าในสายตาของบางคนไม่ได้มีวี่แววเสียดายดั่งปาก ยังเผยความสมใจราวกับยินดีที่ได้เห็นเขาผิดหวัง
สีหน้าต้วนหลิงเทียนยิ่งปั้นยากขึ้นเมื่อได้ยินเสียงซุบซิบนินทาดังกล่าว
