หานเฉวี่ยไน่กล่าวถาม
“ใช่”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวตอบ “ข้าได้ทำลายป้ายหยกเชื่อมโยงไปหลายป้ายแล้วก่อนหน้า หากแต่ก็มิอาจติดต่อซานเตาได้…จนเมื่อตอนที่เจ้าบอกให้ข้าเอายอดสมบัติสวรรค์มอบให้มัน ซานเตาพลันติดต่อกลับมาพอดี”
“เช่นนั้นข้าเลยให้ซานเตาช่วยเล่นละครให้ข้าเล็กน้อย”
กล่าวถึงจุดนี้มุมปากต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเย็นออกมา
คราวนี้นับว่าเขาหงุดหงิดแล้วจริงๆ…
ทั้งที่พลังต่อสู้ของเขาทัดเทียมกับเซียนอมตะเสเพล 9 ทัณฑ์ทั่วไปแล้วแท้ๆ แต่กลับถูกเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์ตัวกระจ้อยคนหนึ่งบีบคั้นให้ทำได้แค่หลบซ่อนในวังไม่กล้าออกมา…
สถานการณ์แบบนี้จะไม่ทำให้เขาหงุดหงิดได้เหรอ?
“หากไม่ใช่นายท่านสั่งให้ข้าทำแค่ดึงความสนใจมันล่ะก็…ข้าคงปลิดหัวมันในดาบเดียวไปแล้ว!”
ขณะเหินร่างเดินทางเฉินซานเตาที่ได้ยินบทสนทนา ก็กล่าวแทรกขึ้นมาพลางมองดาบเซียนอมตะในมือด้วยสองตาลุกวาว
สิ่งที่มันชำนาญก็คือดาบ
ด้วยดาบเซียนอมตะเล่มนี้ ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์ที่มีพลังฝีมือพอๆกับมัน มันก็อาศัยเพียงกระบวนท่าเดียวเท่านั้นก็เข่นฆ่าสังหารอีกฝ่ายได้!
“นายท่าน…”
เฉินอี้หรูมองดาบเซียนอมตะในมือด้วยสายตาเสียดายเล็กน้อย หากแต่สุดท้ายก็เลือกที่จะยื่นส่งไปให้ต้วนหลิงเทียนอย่างนอบน้อม เพราะอย่างไรนี่ก็คือสมบัติของต้วนหลิงเทียน ไม่ใช่ของๆมัน
“เจ้าเอาไปใช้เถอะ”
