อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนไม่ได้รับดาบเซียนอมตะที่เฉินอี้หรูยื่นให้กลับคืน “ข้ามียอดสมบัติสวรรค์หลายชิ้นแล้ว…แถมที่ข้าจงใจโยนดาบเซียนอมตะเล่มนี้ออกไปเพราะคิดให้เจ้าแต่แรก”
“อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นผู้ฝึกดาบ เมื่อได้ดาบเซียนอมตะไปย่อมเพิ่มพูนพลังของเจ้าได้ไม่น้อย”
“อาศัยดาบเซียนอมตะเล่มนี้…หากคู่ต่อสู้ของเจ้าเป็นเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์ที่ไร้ยอดสมบัติสวรรค์ใดๆ ก็เกรงว่าคงมีน้อยคนที่สู้เจ้าได้”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มออกมาบางๆ
เขาย่อมรู้ถึงพลังฝีมือของเฉินอี้หรูดี
“นายท่าน สิ่งนี้มันล้ำค่าเกินไป”
ได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน เฉินอี้หรูก็ยินดีปรีดานัก หากแต่มันก็รู้ดีว่าสิ่งนี้มีค่ามากเกินไป มันไม่ควรฉวยโอกาสนำสิ่งนี้มาเป็นของตัวเอง
อย่างไรนี่ก็คือยอดสมบัติสวรรค์ ไม่ใช่ศาสตราไก่กาของระนาบโลกียะ!
“ข้าให้เจ้าก็เอาไปเถอะ เจ้าหัดเรื่องมากตั้งแต่เมื่อไหร่!”
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้วกล่าวออกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย
“ขอบพระคุณนายท่าน!”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงขุ่นเคืองของต้วนหลิงเทียน เฉินอี้หรูย่อมไม่กล้าต่อปากต่อคำปฏิเสธอีกต่อไป จึงเร่งประสานมือขอบคุณด้วยความเคารพ
ในใจของมันนอกจะหวั่นไหวแล้วยังบังเกิดความซาบซึ้งนัก
เพราะอย่างไรต่อหน้านายท่านคนนี้ มันก็มีฐานะเป็นแค่ข้ารับใช้เท่านั้น ทว่าจากการที่อีกฝ่ายยินดีมอบยอดสมบัติสวรรค์ให้แบบนี้ มันก็รู้ถึงน้ำหนักความสำคัญของมันในใจนายท่าน!
