จางยี่หันไปมองกล่าวกับเฉินอี้หรูด้วยรอยยิ้ม “อาวุโสเฉินพวกเราแต่ละคนล้วนมีมุมมองของตัวเอง…ไม่ว่าจะด้วยอายุของท่านหรือพลังฝึกปรือ อย่างไรเสียท่านก็เป็นผู้เชี่ยวชาญในสายตาข้า เช่นนั้นข้าจะเรียกหาท่านอาวุโสก็ไม่แปลก”
“แต่ว่า…”
พอเห็นจางยี่ให้เกียรติเช่นนี้เฉินอี้หรูย่อมรู้สึกดีทั้งหวั่นไหวในใจไม่น้อย หากแต่มันก็อดไม่ได้ที่จะหันมองไปทางต้วนหลิงเทียน ด้วยกลัวว่าเรื่องนี้จะทำให้ต้วนหลิงเทียนไม่พอใจอะไรขึ้นมา
“พี่จางไม่ใช่คนเจ้ายศเจ้าอย่างและสนสนใจเรื่องหยุมหยิม…อย่างไรก็ตามใจพี่จางเถอะ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกเสียเบาเมื่อเห็นเฉินอี้หรูมองถาม
“ข้าทราบแล้ว”
เฉินอี้หรูตอบกลับด้วยเคารพ อย่างไรก็ตามในใจรู้สึกซาบซึ้งนัก เพราะการที่เจ้านายกระทำเช่นนี้ย่อมถือว่าเป็นการให้เกียรติมันในระดับหนึ่ง และไม่ได้เห็นว่ามันเป็นแค่ข้ารับใช้เท่านั้น
“แต่คราวนี้พวกเราเสียเวลาอยู่ที่วังใต้ดินนั่นนานจริง…ไม่รู้ว่าป่านนี้มรดกสถานของต้าหลัวจินเซียนจะถูกผู้คนพบเจอแล้วหรือยัง…”
ขณะที่เหินร่างเดินทางด้วยความเร็วสูง ต้วนหลิงเทียนยิ่งมาก็ยิ่งร้อนรนกังวลใจไม่น้อย
นั่นเพราะเขารู้ดีว่าในแดนลับต่างสวรรค์แห่งนี้มีมรดกต้าหลัวจินเซียนอยู่ และยังรู้ด้วยว่าเพราะมรดกของต้าหลัวจินเซียนจึงทำให้อาวุโสฟงชิงหยางมีพลังเพิ่มพูนขึ้นอย่างน่ากลัวจนสามารถเทียบได้กับเซียนอมตะเสเพล 9 ทัณฑ์!
