ขณะเดียวกันจางยี่กับหานเฉวี่ยไน่ที่ยังคงหลบอยนู่ในพระราชวังใต้ดินก็อดไม่ได้ที่จะอึ้งกิมกี่ ไร้คำใดจะกล่าว…
ที่แท้มันเกิดอะไรขึ้น ไฉนเรื่องราวพลันบังเกิดความเปลี่ยนแปลงไปอย่างที่พวกมันไม่ทันได้ตั้งตัวใดๆ
กว่าที่พวกมันจะตอบสนองเรื่องราว ทุกสิ่งทุกอย่างก็จบลงแล้ว
“นายท่าน”
และตอนนี้จางยี่ก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ
นั่นเพราะเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์ในร่างผู้ชราที่พึ่งมาใหม่และเบี่ยงเบนความสนใจของเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์ที่หลบซ่อนตัวในเงามืด จนเปิดโอกาสให้ต้วนหลิงเทียนฉวยจังหวะลงมือเข่นฆ่าสังหารลงได้นั้น กลับประสานมือโค้งคารวะต้วนหลิงเทียนด้วยความเคารพนอบน้อม
ยิ่งไปกว่านั้นวาจาแรกที่ชายชรากล่าวก็คือเรียกหาต้วนหลิงเทียนว่า นายท่าน!!
สำหรับหานเฉวี่ยไน่ที่อยู่ข้างๆจางยี่นั้นไม่ได้แปลกใจอะไรเลย
เพียงเพราะทันทีที่นางได้เห็นหน้าตาชายชราผู้มาใหม่ นางก็จดจำได้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
ชายชราคนนี้เป็นข้ารับใช้พี่ใหญ่หลิงเทียนของนาง เซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์ เฉินอี้หรู!!
‘ไฉนมันมาที่นี่ได้เล่า?’
หานเฉวี่ยไน่เต็มไปด้วยความสับสนนัก
ถึงแม้จะเดินออกมาจากพระราชวังมาถึงตัวต้วนหลิงเทียนที่ยืนอยู่ด้านนอกแล้วนางก็ยังขบคิดไม่ออก
“พี่ใหญ่หลิงเทียน…ที่แท้มันเกิดอะไรขึ้นหรือ?”
หานเฉวี่ยไน่หันไปมองถามต้วนหลิงเทียนด้วยความสงสัย
“ค่อยคุยกันระหว่างเดินทางเถอะ”
