‘ถึงแม้เข้ามาในแดนลับต่างสวรรค์ครานี้ข้าจะไม่ได้เก็บเกี่ยวอะไรมากมาย…แต่ตลอดการเดินทางที่ผ่านก็มอบประสบการณ์อันคุ้มค่าให้กับข้าไม่น้อย…’
ระหว่างเดินทางกลับ หลิ่วเสวียได้แต่ปลอบใจตัวเองเบาๆในใจ
‘เกือบถึงแล้ว’
เมื่อสัมผัสได้ว่าประตูเข้าออกแดนลับต่างสวรรค์กับระนาบฉีอวิ๋นห่างออกไปไม่ไกลแล้ว หลิ่วเสวียอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น ร่างนางประหนึ่งดอกศรพุ่งตรงกลับบ้าน!
‘ถึงแล้ว!’
และเมื่อหลิ่วเสวียใกล้ถึงมากพอจนแลเห็นหลุมดำที่ลอยอยู่หลังเมฆหมอกไกลๆ สองตาก็อดไม่ได้ที่จะทอประกายสว่างจ้า ขณะเดียวกันร่างก็พุ่งไปดั่งเส้นสายอัสนีจี้ตรงเข้าหลุมดำเร็วรี่
แต่ทว่า…ในขณะที่ร่างหลิ่วเสวียที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูงเจียนจะพุ่งเข้าไปในหลุมดำแค่ไม่กี่ก้าว
“หึ!”
ทันใดนั้นเสียงประหนึ่งฟ้าร้องพลันก้องอยู่ในหูของหลิ่วเสวีย พาลให้สีหน้าของนางแปรเปลี่ยนไปทันใด นางพยายามรีดเค้นพลังชั่วชีวิตหมายเพิ่มความเร็วในการทะยานร่างให้ได้อีกเล็กน้อย เพื่อพุ่งเข้าไปในหลุมดำตรงหน้าให้ทัน
อย่างไรก็ตามในขณะที่หลิ่วเสวียกำลังรีดเค้นเรี่ยวแรงสุดชีวิตนั้นเอง
ปงงง!!
เสียงระเบิดดังหนึ่งสนั่นขึ้น ปรากฏประทับฝ่ามือขนาดมหึมาจากพลังร้ายกาจตบฟาดไปยังหลิ่วเสวีย!
ประทับฝ่ามือมหึมาดังกล่าว เสมือนย่นระยะก็ไม่ปาน พริบตาก็บรรลุถึงร่างหลิ่วเสวีย!!
