“ข้ารู้แค่ว่าวิธีเช่นนี้ ก็เป็นวิธีเดียวกันกับที่ฟงชิงหยางใช้เข่นฆ่าเซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์ หน้ามรดกสถานต้าหลัวจินเซียนตอนที่แดนลับต่างสวรรค์เปิดออกครั้งที่แล้ว…สำหรับทำอย่างไรข้าเกรงว่าในบรรดาระนาบโลกะยีทั้งมวลคงมีแค่ 2 คนเท่านั้นที่รู้ ช่างเป็นเวทย์พลังสวรรค์ไม่ก็วรยุทธ์เซียนอมตะที่น่าสะพรึงกลัวนัก!!”
“หากเป็นเช่นนั้นจริง ไม่รู้เวทย์พลังสวรรค์กับวรยุทธ์เซียนอมตะพวกนี้…พวกมันไปเอามาจากที่ใดกัน?”
“บางที…อาจเป็นเวทย์พลังหรือไม่ก็วรยุทธ์เซียนอมตะของต้าหลัวจินเซียนที่ฟงชิงหยางได้รับสืบทอดมาหรือไม่?”
“อาจเป็นได้!”
…
กลุ่มคนยังคงไม่จากไปไหน พากันสนทนาเรื่องต้วนหลิงเทียนไม่หยุด ยิ่งมาก็ยิ่งหวาดกลัวต้วนหลิงเทียนมากขึ้นเรื่อยๆ
“พวกเจ้าว่า…ต้วนหลิงเทียนที่ร้ายกาจกว่าข่าวลือแบบนี้ มันใช่ได้รับสืบทอดมรดกต้าหลัวจินเซียนของแดนลับต่างสวรรค์ครานี้ไปแล้วหรือไม่?”
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนที่เอ่ยถามประโยคนี้ขึ้นมา
“ข้าว่ามีโอกาสเป็นไปได้สูง”
หลายคนก็ตอบกลับออกมาด้วยความมั่นใจ “ด้วยพลังฝีมือสูงส่งขนาดนี้หากมันยังไม่ได้ไป แล้วถ้ามันได้จะร้ายกาจขนาดไหนเล่า…”
หลายคนเห็นด้วยกับคำตอบดังกล่าว มีไม่กี่คนเท่านั้นที่ไม่พูดออกมา
