จางยี่ที่เดินตามหลังต้วนหลิงเทียนออกมาจากพระราชวังใต้ดินพร้อมๆหานเฉวี่ยไน่ เดิมทีคิดว่าพอออกมาปุ๊บไม่พ้นเจอเหล่าเซียนอมตะเสเพลมากมายดักรออยู่ข้างนอกปั๊บแน่ๆ และมันก็มีคิดไว้ว่าทุกคนคงได้เร่งรุดหลบหนีเข้าพระราชวังไปทันทีเพื่อเอาตัวรอดจากเหล่าเซียนอมตะเสเพลแน่นอน
เพราะสุดท้ายแล้วเซียนอมตะเสเพลก็เข้ามาในพระราชวังใต้ดินไม่ได้
บริเวณประตูใหญ่ทางเข้าพระราชวัง มีข่ายอาคมปิดกั้นวิญญาณอยู่!
ทว่าสิ่งที่ทำให้จางยี่ประหลาดใจก็คือ…
หลังออกมาจากพระราชวังใต้ดิน…อย่าว่าแต่เหล่าเซียนอมตะเสเพลมากมาย เงาผู้คนสักเงาก็ไม่มีให้เห็น!
‘พวกมันกำลังซ่อนตัวอยู่งั้นหรือ?’
จางยี่พลันฉุกคิดเรื่องนี้ขึ้นมา
และในขณะเดี่ยวกันกับที่จางยี่ฉุกคิด
ฟุ่บ!
เสียงแผ่วเบาพลันดังขึ้นเข้าหูจางยี่ พอหันไปดูอีกทีก็พบว่าร่างต้วนหลิงเทียนวูบหายขึ้นฟ้าไปข้างหน้าไกลๆนู่นแล้ว
“พี่ใหญ่หลิงเทียน…”
แน่นอน่าด้านหานเฉวี่ยไน่ก็คิดเหมือนกันกับจางยี่
อย่างไรก็ตามในขณะที่นางจะหันไปกล่าวเตือนพี่ใหญ่หลิงเทียนของนาง อีกฝ่ายก็พุ่งร่างไปนู่นซะก่อน…
สุดท้ายนางจึงทำได้แค่กัดฟันและเหินร่างตามไป
เห็นดังนั้นจางยี่แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยความสงสัยไม่เข้าใจ แต่ก็ทำได้แค่เหินร่างตามขึ้นไปบนฟ้าด้วยสีหน้าท่าทางหวาดกลัวมากระแวง สองตาหันมองล่อกแล่กไม่หยุดด้วยกลัวจะถูกซุ่มทำร้าย..
