ครู่ต่อมาหลังจากที่ต้วนหลิงเทียนเหินร่างนำไป จางยี่กับหานเฉวี่ยไน่ก็ตามมาสมทบได้อีกครั้ง
หลังจากที่ทั้งคู่ตามมาสมทบแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็เหินร่างนำทุกคนไปตามทิศทางที่เข็มทิศชี้บอก
จนถึงตอนนี้สภาพแวดล้อมโดยรอบยังคงสงบดี
“เหล่าเซียนอมตะเสเพล…พากันแยกย้ายจากไปหมดแล้วงั้นเหรอ?”
หลังจากยี่กับหานเฉวี่ยไน่เหินร่างติดตามต้วนหลิงเทียนไปสักพักทั้งคู่ก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจอยู่บ้าง เพราะเรื่องนี้มันเหนือความคาดหมายของทั้งคู่นักเดิมทีคิดว่าจะถูกเหล่าเซียนอมตะเสเพลดักรอมากมาย แต่ที่แท้กลับไม่มีแม้แต่เงา…
“พวกมันมาแล้ว”
อย่างไรก็ตามหลังได้ยินคำของทั้งสองคนต้วนหลิงเทียนก็หยุดร่างลง ทำให้จางยี่กับหานเฉวี่ยไน่ก็หยุดลงตามต้วนหลิงเทียน และตอนนี้เองต้วนหลิงเทียนพลันเอ่ยปากขึ้นมา
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
…
แทบจะพอดีกันกับที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคำ หานเฉวี่ยไน่กับจางยี่ไม่ทันได้ตอบสนองกับสิ่งที่ต้วนหลิงเทียนบอก ทั้งคู่ก็สัมผัสได้ถึงสายลมหอบใหญ่พัดเข้ามาตีปะทะใบหน้าจากทิศทางต่างๆมากมาย พาลให้สีหน้าของพวกนางแปรเปลี่ยนไปใหญ่หลวงทันที!
เพียงเวลาแค่พริบตาก็ปรากฏร่างมากกว่า 20 ปิดล้อมพวกต้วนหลิงเทียนทั้ง 3 เอาไว้!!
ร่างที่ว่าก็คือผู้คน!
ในบรรดาผู้คนที่มาปิดล้อม มีทั้งเฒ่าชรายายแก่ วัยกลางคน และชายหนุ่มหญิงสาว
แต่ทั้งหมดมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน…
ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นเซียนอมตะเสเพล!
