เห็นสีหน้าจางยี่เป็นแบบนี้ ต้วนหลิงเทียนได้แต่ขมวดคิ้วเพราะจางยี่ไม่ยอมพูด
“ก็ไม่อะไรหรอก…”
พอเห็นต้วนหลิงเทียนสงสัยและอยากรู้ให้ได้ จางยี่ก็ได้แต่ถอนหายใจพลางกล่าวว่า “ข้านึกขึ้นได้ว่าเจ้าฆ่าจางอวิ๋นเฟยไปแบบนี้ ผู้อาวุโสของมันต้องได้เห็นภาพสังหารของเจ้าแน่…แต่อย่างไรเสียหากเหล่าอาวุโสหาเจ้าไม่พบ ก็คงทำอะไรเจ้าไม่ได้อยู่ดี…”
“ยันต์กระจกสะท้อนลักษณ์แม่ลูก?”
ต้วนหลิงเทียนนึกถึงยันต์กระจกสะท้อนลักษณ์แม่ลูกที่มีในระนาบเซียนขึ้นมาทันที
หากผู้ที่มียันต์ลูกพกติดตัวถูกฆ่า ฉากการสังหารจะถูกส่งกลับไปยังผู้ถือครองยันต์แม่
“แต่ไม่ใช่ว่าตอนที่มันตาย ในร่างก็ไม่มีความผันผวนของพลังอาคมเลยไม่ใช่รึไง?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวพึมพำ
ถึงแม้เสียงของต้วนหลิงเทียนจะไม่ได้ดังอะไร แต่จางยี่ที่อยู่ข้างๆย่อมได้ยินชัดเจน “ถึงในระนาบเหยียนหวงของข้าจะไม่ได้เรียกสิ่งที่เจ้านึกถึงว่ายันต์กระจกสะท้อนลักษณ์แม่ลูก…แต่สำหรับผู้ฝึกเต๋าในระนาบเหยียนหวงยันต์ที่เจ้าว่านับเป็นยันต์เต๋าระดับต่ำ…”
“ในระนาบเหยียนหวงของเรามียันต์เต๋าที่ดีกว่านั้น กระทั่งยังมีวีสลักอาคมเต๋าลงบนร่างกายไม่ต่างใดจากรอยสัก…เมื่อคนๆนั้นตกตาย ภาพเรื่องราวจะถูกส่งไปยังคนอื่นทันที…”
จางยี่กล่าว “แม้ลักษณะการทำงานจะเหมือนๆกัน หากแต่มันจะไม่มีร่องรอยใดๆ”
“เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก…แดนลับต่างสวรรค์กว้างใหญ่ไพศาลนัก พวกมันคิดหาเจ้าก็หาไม่พบหรอก…”
