“นางชื่อต้วนซือหลิง”
ตอนนี้เองก่านหรูเยี่ยนพลันหันไปกวาดตามองเสี่ยวเฮยเสี่ยวไป๋และเสี่ยวจินค่อยเอ่ยขึ้น
ทันใดนั้นทั้ง 3 ก็หันมามองทางก่านหรูเยี่ยนเป็นสายตาเดียวกัน
“พี่สาวเค่อเอ๋อ!!”
ทันทีที่เห็นก่านหรูเยี่ยนดวงตาเสี่ยวไป๋พลันทอแสงจ้าขึ้นมาทันที แก้มเล็กๆอันอ่อนโยนของนางเผยความตื่นเต้นยินดีไม่น้อย
“ไม่! นางมิใช่พี่สาวเค่อเอ๋อ!”
สองตาเสี่ยวจินเองก็ทอประกายสว่างวาบขึ้นมา หากแต่พริบตาก็หรี่ลงทันที “ถึงแม้นางจะดูเหมือนกับพี่สาวเค่อเอ๋อมาก แต่นางไม่ใช่พี่สาวเค่อเอ๋อของเรา กลิ่นอายของพี่สาวเค่อเอ๋อมิใช่เช่นนี้…”
ตอนที่เสี่ยวจินยังเป็นหนูขนทองตัวเล็กๆและไม่อาจจำแลงร่างเป็นมนุษย์ได้ นางชอบไปซุกอยู่ในอกเสื้อของเค่อเอ๋อ เรียกว่าในบรรดาทั้งหมดไม่มีใครคุ้นเคยกับกลิ่นอายของเค่อเอ๋อดีเท่านางอีกแล้ว
“นางมิใช่พี่สาวเค่อเอ๋อจริงๆ”
เสี่ยวเฮยเองก็กล่าวออกด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
ด้วยมีคำเตือนของเสี่ยวจินกับเสี่ยเฮย เสี่ยวไป๋จึงระงับอารมณ์ยินดีลงทันที
และต่อมานางก็พบว่า…
ถึงแม้สตรีเบื้องหน้าจะเหมือนกับพี่สาวเค่อเอ๋อของนางไม่มีผิดเพี้ยน หากแต่ลักษณะท่าทีกลับแตกต่างกันกับพี่สาวเค่อเอ๋อของนางลิบลับ!
“ข้าไม่ใช่พี่สาวเค่อเอ๋อของพวกเจ้าหรอก”
ก่านหรูเยี่ยนพูดออกมาอีกครั้ง “ข้าเป็นพี่สาวฝาแฝดของนาง เรียกว่าก่านหรูเยี่ยน…ส่วนซือหลิงเป็นลูกสาวของพี่ใหญ่หลิงเทียนกับพี่สาวเค่อเอ๋อของพวกเจ้า”
