หลังกล่าวแนะนำตัวเอง ก่านหรูเยี่ยนก็แนะนำต้วนซือหลิงให้พวกมันรู้
“หา! ลูกสาวของพี่ใหญ่หลิงเทียนกับบพี่สาวเค่อเอ๋อเหรอ!?!”
“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไฉนข้าถึงคิดว่านางหน้าคุ้นยิ่งนัก ราวกับเห็นใบหน้าพี่ใหญ่หลิงเทียนกับพี่สาวเค่อเอ๋อซ้อนทับกับนาง…”
“ที่แท้…นางคือลูกสาวของพี่ใหญ่หลิงเทียนกับพี่สาวเค่อเอ๋อ”
……
เรียกว่าเสียงของก่านหรูเยี่ยนดังไม่ทันจบคำดี เด็กหญิงตัวน้อยในชุดสีทองและชุดสีขาวก็แทบจะพุ่งบินออกมาทันที พวกมันรี่เข้ามาหยุดเบื้องหน้าต้วนซือหลิง ก่อนที่จะมองขึ้นๆลงอย่างใจจดจ่อ
ถึงแม้เสี่ยวเฮยจะไม่ขยับ หากแต่แววตาที่ใช้มองต้วนซือหลิงก็อ่อนโยนลงไม่หลงเหลือความเฉยเมยอะไรให้เห็น
“ไม่คิดเลยว่าลูกสาวของพี่ใหญ่หลิงเทียนกับพี่สาวเค่อเอ๋อจะโตขนาดนี้แล้ว…”
“นี่ๆเจ้าเรียกว่าซือหลิงเหรอ ข้าเป็นอาของเจ้าเอง! เจ้าเรียกข้าว่าอาเสี่ยวจินเร็ว!!”
(น้องพ่อเรียกอา น้องแม่เรียกน้า…เสี่ยวจินถูกต้วนหลิงเทียนสังเกตเห็นคนแรก เลยใช้อาแล้วกัน)
เสี่ยวจินยิ้มหน้าระรื่นมองซือหลิงด้วยสายตาอ่อนโยน เรียกว่าทีท่าของนางผิดกับตอนแรกกลิบลับ
“ท่านดูเด็กกว่าข้าอีก…ข้าไม่เรียกท่านว่าอาหรอก”
อย่างไรก็ตามต้วนซือหลิงส่ายหัวไปมา เพราะนางทำใจเรียกเสี่ยวจินที่แลดูเยาว์วัยกว่าว่าอาไม่ได้จริงๆ…
ลองคิดสภาพดูเถอะ เด็กหญิงอายุราวๆ 8 ขวบมาบอกให้เด็กหญิงอายุราวๆสิบกว่าขวบเรียกหว่าอา…เรื่องนี้ช่างทำใจยากนัก!
“เจ้า…”
