ได้ยินคำของต้วนซือหลิง เสี่ยวจินย่อมโกรธขึ้นมาทันที หากแต่ไหนเลยนางจะโกรธซือหลิงได้ลงคอ ทำได้แค่กล่าวโน้มน้าวออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “นี่ๆข้าเสี่ยวจินน่ะ พบพี่ใหญ่หลิงเทียนกับพี่สาวเค่อเอ๋อก่อนเจ้าเกิดอีกนะ…ตามลำดับอาวุโสเจ้าต้องเรียกข้าว่าอาจริงๆนะ”
เสี่ยวจินยกอ้างเหตุผลออกมาอย่างหาได้ยากนัก เพราะนางอยากให้ซือหลิงเรียกนางว่าอาเสี่ยวจินจริงๆ
อย่างไรก็ตามต้วนซือหลิงไม่พูดอะไร
ทำให้เสี่ยวจินรู้สึกแน่นในอกราวกับจะระเบิด หากแต่นางก็โกรธต้วนซือหลิงไม่ลง
เพราะสุดท้ายแล้วนี่ก็คือผลพวงความรักระหว่างพี่ใหญ่หลิงเทียนกับพี่สาวเค่อเอ๋อ คนสำคัญที่สุดทั้ง 2ในชีวิตของนาง อีกทั้งอย่างไรอีกฝ่ายก็ยังเด็กนัก จะทำให้ลำบากใจก็ใช่ที่
“เอาล่ะเสี่ยวจิน…ซือหลิงไม่อยากเรียกเจ้าอาก็ช่างเถอะ ก็แค่คำเรียกหาเจ้าจะคิดอะไรให้มันวุ่นวาย”
ตอนนี้เองเสี่ยวไป๋พลันกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม
ในสายตาของนาง ต้วนซือหลิง เป็นเพียงเด็กน้อยที่พวกนางต้องคอยปกป้องและดูแลให้ดี
จะไปเอาอะไรกับเด็กน้อยคนหนึ่ง…
“ก็ได้…”
ต่อหน้าต้วนซือหลิงแล้ว เสี่ยวจินที่มักดุร้ายเอาแต่ใจก็กลายเป็นว่าง่ายราวลูกแมว
“ซือหลิง ข้าคือเสี่ยวเฮย”
“แล้วพี่ใหญ่หลิงเทียนกับพี่สาวเค่อเอ๋อเล่า…เป็นอย่างไรกันบ้าง?”
ตอนนี้เองเสี่ยวเฮยก็ก้าวเข้ามากล่าวทักต้วนซือหลิงด้วยทีท่าน้ำเสียงอ่อนโยน ไม่เหลือคราบใบหน้าเย็นชาเฉยเมยแม้แต่น้อย
