“ท่านพ่อกับท่านแม่เข้าไปในแดนลับเซียนกระบี่แล้วน่ะ…”
ได้ยินคำของเสี่ยวเฮย ต้วนซือหลิงก็กล่าวตอบพลางหันไปมองหลุมดำกลางอากาศไม่ไกล ทั้งยังบอกเสี่ยวเฮยเพิ่มอีกว่า “และลุงซูหลี่…ก็เข้าไปด้วย”
เมื่อเอ่ยถึงคำ ‘ลุงซูหลี่’ ใบหน้าต้วนซือหลิงอดฉายความกังวลออกมาไม่ได้
“อะไรนะ!?!”
และแทบจะพร้อมกันกับที่ต้วนซือหลิงกล่าวจบคำ เสี่ยวจิน เสี่ยวเฮยและเสี่ยวไป๋ถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจอย่างพร้อมเพรียง สีหน้ายังเปลี่ยนไปไม่น้อย “พี่ซูหลี่…ไม่ได้ขึ้นไปยังระนาบเทวโลกแล้วหรอกเหรอ…แถมยังมาที่นี่แล้วเข้าไปในแดนลับเซียนกระบี่อีก!?”
ต้องทราบด้วยว่าทั้งเสี่ยวจิน เสี่ยวเฮยและเสี่ยวไป๋พากันคิดไปว่าซูหลี่นั้นขึ้นสู่ระนาบเทวโลกกันหมดแล้ว…
แต่ไม่คิดเลยจริงๆว่าซูหลี่ยังไม่ได้ขึ้นไป!
แถมยังมาที่นี่อีก!
สำหรับเรื่องที่ไฉนซูหลี่ค้นพบที่นี่ ทั้ง 3 ไม่ได้แปลกใจอะไร
เพราะหลังจากที่ทั้ง 3 ย้อนกลับไปฐานที่มั่นชั่วคราวและไม่พบเจอหานเฉวี่ยไน่กับคนอื่นๆที่ขุนเขาไร้นาม พวกนางก็พลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังหนึ่งแพร่ออกมาจากที่นี่
กลิ่นอายพลังที่ว่าหากไม่ใช่เพราะพวกนางเคยเข้าไปในบ่อโลหิตสืบทอดมาก่อน พวกนางคงไม่ทันสังเกตเห็นเลย
ทว่าเพราะพวกนางได้เข้าไปในบ่อโลหิตสืบทอดมาแล้ว พวกนางเลยยืนยันได้ทันที
ถึงแม้กลิ่นอายพลังดังกล่าวจะเบาบางมาก หากแต่มันเป็นกลิ่นอายพลังชนิดเดียวกันกับที่มีอยู่ในบ่อโลหิตสืบทอด
