เมื่อถูกดรุณีน้อยชุดทองมองถามมาอย่างหาเรื่อง หนุ่มน้อยชุดดำก็กล่าวตอบออกมาด้วยน้ำเสียงค่อนแคะ แววตายังอดไม่ได้ที่จะฉายความเบื่อหน่าย
“อ้อ! โทษทีละกัน ที่พอดีว่าที่นี่มันเข้ากันกับข้ามากกว่า”
“จริงสิ! แล้วตอนนี้ข้าก็เหนือกว่าเจ้าแล้วด้วย รู้หรือไม่?”
“หากเจ้าไม่เชื่อ…หรือจะเดี่ยวกับข้าตัวๆสักรอบ?”
ได้ยินวาจาปรามาสของหนุ่มน้อยชุดดำ ดรุณีน้อยชุดทองก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมา วาจาที่กล่าวออกระรัวภายหลังยังคล้ายจะจุดชนวนประทัด!
แน่นอนว่าวาจาท้าทายดังกล่าวก็สะกิดใจหนุ่มน้อยชุดดำนัก
“คิดเดี่ยวกับข้าหรือ? หากเจ้ามิอยากเจ็บตัว…ก็อย่าห้าวดีกว่ามั้ง!”
เผชิญกับคำท้าทายของดรุณีน้อยชุดทอง หนุ่มน้อยชุดดำก็กล่าววาจาค่อนแคะปรามาสออกไปอีกรอบ!
“ปากดีแท้เล่า! พูดแบบนี้มาตีกันเลยดีกว่า!!”
ถึงแม้ดรุณีน้อยชุดทองนั้นเห็นชัดว่าเป็นเพียงเด็กหญิงนางหนึ่ง แต่นางช่างห้าวหาญไม่ต่างอะไรจากเด็กชาย!
หลังจากที่นางตอบโต้กับเด็กหนุ่มชุดดำแล้ว นางก็หันไปมองดรุณีน้อยชุดขาวข้างๆพลางกล่าวออกด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม “เสี่ยวไป๋คอยดูนะ ว่าข้าจะสั่งสอนเด็กน้อยนี่อย่างไร…มันคิดจริงๆหรือว่าพอเปลี่ยนเป็นมังกรมาร 8 กรงเล็บเข้าหน่อยแล้วข้าจะกลัวจนไม่กล้าทุบตีมัน?”
“พวกเจ้านี่นะ…”
เมื่อเห็นดรุณีน้อยชุดทองไม่ทันไรก็จะต่อยตีกับเด็กหนุ่มชุดดำแล้ว ดรุณีน้อยชุดขาวก็ได้แต่ทำหน้าอ่อนใจ แต่สุดท้ายก็ไม่รู้จะทำอย่างไร…
