“กล่าวได้ว่าคิดจะข้ามผ่านหายนะทัณฑ์เซียนอมตะรอบที่ 9 หรือรอบที่ 10 ล้วนมิใช่ปัญหายากเย็นอะไรเลย…และที่ไฉนถึงมีคนจงใจเข้าสู่เส้นทางเซียนอมตะเสเพลด้วยตัวเองนั้นก็มิใช่ใดอื่น ทั้งหมดล้วนทำเพื่อปกป้องขุมพลังของตัวเอง ให้สามารถดำรงต่อไปได้นับพันนับหมื่นปี…”
จางยี่กล่าวถึงตรงนี้สองตาก็เผยประกายเทิดทูนเคารพออกมา ค่อยพูดต่อว่า “ท่านเจ้าสำนักเทียนซือของข้าก็เป็นผู้ที่จงใจเดินบนเส้นทางของเซียนอมตะเสเพลด้วยตัวเองเช่นกัน…เพราะหากไร้ข้อผิดพลาดใดๆ ท่านก็มีความมั่นใจกว่า 9 ส่วนว่าสามารถข้ามผ่านหายนะทัณฑ์เซียนอมตะเสเพลรอบที่ 10 และกลายเป็นเซียนอมตะได้อย่างราบรื่น!”
กล่าวจบไม่ว่าจะสีหน้าท่าทีของจางยี่ก็มากล้นไปด้วยความเคารพนับถือจากใจ
“มรดกของเหล่าเซียนอมตะ?”
ต้วนหลิงเทียนพอได้ยินจุดนี้ ก็อดมองถามจางีย่ด้วยความสงสัยไม่ได้ “แล้วมรดกของเซียนอมตะเหล่านี้มาจากที่ไหนกัน? หรือเป็นเซียนอมตะที่ย้อนกลับลงมายังระนาบโลกียะของเจ้าหลังได้ขึ้นสู่ระนาบเทวโลกไปแล้ว”
“ไม่ผิด เพียงแค่เรื่องนี้กล่าวไปก็ยากลำบากอยู่บ้าง ไม่ใช่ว่าคิดจะกลับมามอบสมบัติให้ก็ทำได้ง่ายๆแต่อย่างใด”
