“แต่ตัวตนที่ข้าว่ามานี้หาได้ยากยิ่งนัก…เพราะมิใช่ทุกคนจักเห็นแก่ชนรุ่นหลังเสมอไป ยังมีคนที่เห็นแก่ตัวเองเป็นหลัก และไม่คิดเสียสละอันใดเพื่อชนรุ่นหลังและทายาท หลังจากที่บรรลุถึงระดับที่เหนือกว่าต้าหลัวจินเซียนไปแล้ว”
“นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไม…ในระนาบเหยียนหวงของข้า ไม่ใช่ว่าทุกขุมพลังจะมีมรดกของเซียนอมตะ บ้างก็ไม่มีแม้แต่ยอดสมบัติสวรรค์สักชิ้น เวทย์พลังจากระนาบเทวโลกสักบทก็ไม่มี…”
จางยี่กล่าวออกมารวดเดียวจบ
“เข้าใจแล้ว”
ได้ฟังเรื่องราวจากจางยี่ต้วนหลิงเทียนก็เข้าใจได้ไม่ยาก
ตัวตนจากระนาบโลกียะที่สามารถขึ้นสู่ระนาบเทวโลกและบรรลุถึงระดับพลังที่เหนือกว่าต้าหลัวจินเซียนได้แล้วเท่านั้น สามารถหวนกลับมายังระนาบโลกียะได้
อย่างไรก็ตามหากย้อนกลับมายังระนาบโลกียะอีกครั้ง ก็จะถูกกรรมในระนาบโลกียะแผ้วพาน ซึ่งจะส่งผลต่อความก้าวหน้าในภายหลัง ถึงขั้นเผลอๆระดับพลังอาจหยุดไว้เพียงเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้จึงไม่ใช่ตัวตนที่เหนือกว่าต้าหลัวจินเซียนทุกคนที่จะเต็มใจย้อนกลับมายังระนาบโลกียะ เพื่อให้การช่วยเหลือและดูแลชนรุ่นหลัง
‘ด้วยความที่ระนาบเซียนมันเป็นแค่ระนาบโลกียะขนาดย่อม ตัวตนที่สามารถขึ้นสู่แดนสวรรค์ได้ก็เรียกว่ามีน้อยคนอยู่แล้ว ยังน้อยนิดจนไม่นับเป็นอะไรหากเทียบกับมหาระนาบโลกียะ…เช่นนั้นก็ไม่แปลกอะไรที่ในระนาบเซียนจะไม่มีมรดกหรือยอดสมบัติสวรรค์อยู่เลย’
