“เพราะมีเพียงตัวตนอย่างต้าหลัวจินเซียนเท่านั้น ที่สามารถทิ้งมรดกสถานอันใดไว้ในแดนลับต่างสวรรค์แห่งนี้ได้!”
ขณะกล่าวยิ่งมาสองตาจางยี่ยิ่งทอประกายเจิดจ้า “นามหลี่ไป๋ และอุบาสกชิงเหลียน…ไม่ผิดแน่ สมควรเป็นท่านเซียนกระบี่บงกชฟ้า! สมแล้วที่เป็นสุดยอดอัจฉริยะในรอบหมื่นปี เพียงเวลาแค่ไม่กี่พันปีก็สามารถกลายเป็นต้าหลัวจินเซียนได้แล้ว!!”
“ช้าก่อน!”
อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นว่าจางยี่เริ่มพูดออกมาด้วยความตื่นเต้นจนท่าทางใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขัดขึ้น
“จางยี่ เท่าที่ข้ารู้มา…ไม่ใช่ว่าแดนลับต่างสวรรค์แห่งนี้มันดำรงอยู่มานานแล้วหรือไง? แถมครั้งสุดท้ายที่เปิดออกมันก็เป็นเวลากว่าแสนปีแล้ว…”
“แต่ อุบาสกชิงเหลียน หลี่ไป๋ ไม่ใช่ตัวตนที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่พันปีก่อนหรอกหรือ…แล้วไฉนมาทิ้งมรดกอันใดไว้ในแดนลับต่างสวรรค์แห่งนี้ได้เล่า?”
……
