ตอนนี้เองคนของระนาบเหยียนหวงผู้หนึ่งพลันเอ่ยขึ้นมา และวาจาของมันก็ดั่งน้ำเย็นที่ราดรดลงบนหัวผู้คนที่กำลังพูดกันปรามาสระนาบเซียนกันทันที ทำให้สติของพวกมันเสมือนถูกปลุกให้ตื่นขึ้นกลับมาแจ่มใสอีกครั้ง
“จริงสิ ครั้งสุดท้ายที่แดนลับต่างสวรรค์เปิดออก…ดูเหมือนว่าจะเป็นผู้ฝึกกระบี่นาม ฟงชิงหยาง ของระนาบเซียนที่ได้สืบทอดมรดกของต้าหลัวจินเซียน!”
ไม่นานในบรรดาเหล่าคนที่ดึงสติกลับมาได้ ก็มีคนผู้หนึ่งที่อดตบหน้าขาตัวเองดังฉาดไม่ได้ “ไฉนข้าถึงลืมมันไปได้!!”
วาจาของมัน ไม่ต่างหนึ่งหินหล่นสระก่อเกิดพันระลอกคลื่น
“ใช่ ข้าเองก็ลืมนึกถึงมันไปเลย!”
“ครั้งสุดท้ายที่แดนลับต่างสวรรค์เปิดออก ผู้ที่ได้รับมรดกของต้าหลัวจินเซียนไปครองเหมือนจะเป็นผู้ฝึกกระบี่จากระนาบเซียนจริงๆ…แถมพลังฝีมือของเจ้านั่นก็เห็นว่าร้ายกาจนัก กระทั่งตอนที่ยังไม่ได้รับมรดกของต้าหลัวจินเซียนพลังฝีมือก็ทัดเทียมเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์เข้าไปแล้ว!”
“ยามนั้นเห็นว่าในบรรดาครึ่งก้าวเซียนอมตะที่เข้าไปช่วงชิงในมรดกสถานของต้าหลัวจินเซียน ก็มีครึ่งก้าวเซียนอมตะที่มีพลังทัดเทียมเซียนอมตะเสเพล 6 ทัณฑ์ด้วยคนหนึ่ง…แต่สุดท้ายคนผู้นั้นก็สู้มันไม่ได้!’
