ต้วนหลิงเทียนหันไปมองถามหานเฉวี่ยไน่ และก่อนที่หานเฉวี่ยไน่จะทันได้ตอบอะไร เขาก็ยืนส่งกระดิ่งไปให้นาง “กระดิ่งใบนี้มันอยู่ในมือข้าก็เสียของเปล่าๆ เจ้าเก็บไว้ใช้เถอะ…”
เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนยื่นส่งกระดิ่งมาถึงหน้า หานเฉวี่ยไน่ก็ตะลึงไปชั่วขณะ
ด้วยนางไม่คิดเลยว่าพี่ใหญ่หลิงเทียนจะมอบสิ่งของล้ำค่าเช่นนี้ให้กับนางได้หน้าตาเฉย!
ต้องทราบด้วยว่านี่คือยอดสมบัติสวรรค์ เป็นอะไรที่มีพลังอำนาจเหนือกว่าศาสตราใดๆในระนาบโลกียะ!
ถึงแม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะไม่ใช้มัน แต่ภรรยาทั้ง 2 ของต้วนหลิงเทียนเล่า? ไหนจะยังพี่สาวเทียนหวู่อีก ย่อมใช้ได้เหมือนกัน!
นางเองก็รู้ดี
หากเทียบกับพี่สะใภ้ทั้ง 2 และพี่สาวเทียนหวู่แล้ว นางก็ไม่นับว่าเป็นอะไรในสายตาพี่ใหญ่…
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความคิดของหานเฉวี่ยไน่ฝ่ายเดียว
เพราะในสายตาของต้วนหลิงเทียน หานเฉวี่ยไน่นั้นมีความสำคัญไม่น้อย เขายังเห็นนางไม่ต่างอะไรจากน้องสาวแท้ๆ
“รับไปเถอะน่า…กระดิ่งใบนี้มันไม่มีค่าอะไรกับข้าเลย เก็บไว้ก็รกแหวนข้าเปล่าๆ…”
เมื่อต้วนหลิงเทียนพูดขึ้นมาอีกรอบ วาจาประโยคนี้ของเขาก็ทำให้ร่างผู้คนโดยรอบสะท้านไปปานถูกฟ้าผ่า
พอได้ยินแล้วบางคนแทบกระอักเลือดออกมาให้ได้!
ไม่มีค่า?
นั่นมันยอดสมับติสวรรค์นะ!
รกแหวนท่านเหรอ?
รกมากหรือไม่?!
พี่ท่านกับแม่นางน้อย…หากพวกท่านทั้งสองไม่ต้องการได้โปรดโยนมาให้ข้าเร็วๆ!!
