ต้วนหลิงเทียนแค่นสบถเสียงเย็นคราหนึ่ง ก่อนที่จะเร่งจ่ายพลังลงไปหมายยับยั้งพลังงานดังกล่าว แต่เขาพลันพบว่าภายในจานเข็มทิศคล้ายทำจากอุปกรณ์พิเศษบางอย่างที่เขาไม่อาจถ่ายทอดพลังเข้าไปในนั้นได้…
‘ดูเหมือนว่าจานเข็มทิศจะหมดหน้าที่แล้วงั้นสิ?’
ทันทีที่บังเกิดความคิดนี้ขึ้นในหัว ต้วนหลิงเทียนก็ไม่รอช้า สะบัดมือเขวี้ยงจานเข็มทิศขึ้นไปบนฟ้าทันที ตัวจานเข็มทิศก็พุ่งละลิ่วไปปานจรวด!
“เฮ่ย! ต้วนหลิงเทียน!?”
และการกระทำดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน ย่อมทำให้จางยี่กับหลิ่วเสวียงุนงง ด้วยไม่เข้าใจว่าไฉนอยู่ๆต้วนหลิงเทียนถึงเขวี้ยงเบาะแสสำคัญในมือทิ้งไปแบบนั้น
ตูมมม!!
ทว่าทันใดนั้นทั้งคู่พลันได้เห็นกับตา ว่าจานเข็มทิศที่ว่า…อยู่ๆก็ระเบิดบึ้มส่งเสียงดังสนั่น!
เรียกว่าจานเข็มทิศที่ต้วนหลิงเทียนเขวี้ยงทิ้งไป ทันทีที่มันปลิวไปราวร้อยหมี่ก็ระเบิดบึ้มกลับกลายเป็นฝุ่นละอองหายไปในอากาศ สาบสูญไปในสวรรค์และโลกอย่างสิ้นเชิง!
“เบาะแสมันชี้นำพวกเราได้ถึงที่นี่เท่านั้น…หลังจากนี้พวกเราต้องพึ่งตัวเองแล้ว”
เมื่อเห็นว่าจางยี่กับหลิ่วเสวียมองมาด้วยสายตาสงสัย ต้วนหลิงเทียนก็กล่าวตอบออกไปทันที
ขณะเดียวกันเขาก็ละสายตาออกจากจางยี่และหลิ่วเสวีย ก่อนที่จะก้มมองลงไปยังทะเลสาบเบื้องล่าง
“ถ้างั้น…ในทะเลสาบนี่ สมควรมีมรดกต้าหลัวจินเซียนหรือไม่ก็เบาะแสถัดไปงั้นเหรอ?”
จางยี่เองก็ก้มลงไปมองทะเลสาบเบื้องล่างด้วย
