“จริงด้วย ที่นี่เหมือนกับหุบเขาก่อนหน้าไม่ผิดเพี้ยนเลย สำนึกเทวะของข้าถูกปิดกั้นไม่ให้ผ่านลงไป!”
หลิ่วเสวียกล่าวพึมพำ
ด้านต้วนหลิงเทียนก็กำลังลองแผ่สำนึกเทวะไปตรวจสอบอยู่พอดี และเขาพบว่าไม่อาจแผ่สำนึกเทวะลงไปตรวจสอบสิ่งใดใต้ผิวน้ำได้เลย มีพลังขุมหนึ่งค่อยปิดกั้นและขับไล่สำนึกเทวะของเขาอย่างรุนแรง ไม่อาจล่วงล้ำไปได้แม่ชุ่นเดียว
(1 ชุ่น = ราวๆ 1 นิ้ว)
ต้วนหลิงเทียนจึงมั่นใจได้ทันที
ทะเลสาบแห่งนี้ก็คือจุดหมายปลายทางของพวกเขา!
“ลงไปกันเถอะ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวชวนจางยี่กับหลิ่วเสวียก่อนีท่จะโรยตัวลงไปยังทะเลสาบเบื้องล่าง
ซ่า! ซ่า! ซ่า!
ร่างต้วนหลิงเทียนกับพวกพุ่งดิ่งแหวกม่านน้ำลงไป จนหยาดน้ำซ่านกระเซ็นพุ่งขึ้นเป็นเสาสูง แต่ไม่นานผิวทะเลสาบที่วุ่นวายก็ค่อยๆหวนคืนสู่ความสงบราบเรียบอีกครั้ง
ส่วนด้านกลุ่มต้วนหลิงเทียนทั้ง 3 นั้น ตอนนี้ก็ได้รับการต้อนรับจากค่ายกลในทะเลสาบ!
คลื่นพลังอาคมมากมายกลุ้มรุมเข้ามาจากทุกทิศทาง!
อย่างไรก็ตามสำหรับต้วนหลิงเทียนแล้ว พลังอาคมเหล่านี้มันอ่อนแอเกินไป ผ่านได้ง่ายดายเหมือนเดินเล่นในสวนหลังบ้าน!
ทว่าด้วยมีบทเรียนจากการตายของหวังฉีก่อนหน้า ต้วนหลิงเทียนย่อมไม่ประมาท สุดท้ายก็พาจางยี่และหลิ่วเสวียผ่านพ้นไปจนสุดทาง และในที่สุดก็พบเบาะแสชิ้นต่อไป
“ที่นี่ยังมิใช่มรดกสถานของต้าหลัวจินเซียนงั้นหรือ…”
หลิ่วเสวียรู้สึกหดหู่เล็กน้อย
