ทว่ายิ่งล่วงลึกเข้าไปมากเท่าไหร่ อันตรายก็ยิ่งมากขึ้น!
สุดท้ายก็ปรากฏอาคมสังหารที่อยู่ๆก็อุบัติขึ้นตรงหน้าอย่างที่เขาไม่ทันตั้งตัว! ไม่มีแม้แต่เวลาจะใช้ออกด้วยปฐมเวทย์กลืนกินด้วยซ้ำ!!
แม้เขาจะใช้ออกด้วยขอบเขตที่ 3 ของยอดใจกระบี่อย่างกระบี่อยู่ที่ใจด้วยกระบี่เซียนอมตะ จนมีพลังอำนาจทัดเทียมกับการลงมือของเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์ แต่ก็ทำได้แค่รักษาชีวิตเขา จางยี่ และหลิ่วเสวียไว้เท่านั้น!
หวังฉีถูกฆ่าตายทันที!
“ให้ตายเถอะ!”
หลังใช้กระบี่เซียนอมตะแก้สถานการณ์และสลายพลังสังหารจากค่ายกลไปแล้ว ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะมองร่างไร้วิญญาณที่นอนกองบนพื้นของหวังฉีอย่างทอดถอนใจ
ถึงแม้ว่าตอนนี้อาศัยห้วงเวลาเพียงครึ่งลมหายใจปฐมเวทย์กลืนกินของเขาก็จะเพิ่มพูนพลังให้ถึงขีดสุด และรับมือกับอาคมสังหารเมื่อครู่ได้อย่างง่ายดาย…
แต่เขาจะจินตนาการได้อย่างไร…ว่าอยู่ๆหวังฉีจะทะเล่อทะล่าเดินไปกระตุ้นกลไก จนทำให้อาคมสังหารทำงานแบบนี้?
ไม่ทันจริงๆ!
“ต้วนหลิงเทียน ท่าน…ท่านพยายามเต็มที่แล้ว…หวังฉี…มัน…ไม่โทษท่านหรอก”
หลิ่วเสวียมองร่างไร้วิญญาณของหวังฉีด้วยสายตาสะทกสะท้อนครู่หนึ่ง ค่อยหันไปกล่าวปลอบต้วนหลิงเทียน
พยายามเต็มที่แล้ว?
ได้ยินคำของหลิ่วเสวียต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มขื่นขมออกมา
เขาพยายามเต็มที่แล้วจริงเหรอ?
ไม่ใช่แน่นอน!
