หากเขาพยายามเต็มที่แต่แรก หวังฉีคงไม่ตายแบบนี้!
แน่นอนว่าต่อให้เขาจะไม่ได้พยายามเต็มที่เพราะไม่ได้ใช้ปฐมเวทย์กลืนกินไว้แต่แรก แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจงใจปล่อยให้หวังฉีตายโดยไม่ช่วย!
เพียงเพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว จึงทำให้เขาไม่มีเวลาใช้ออกด้วยปฐมเวทย์กลืนกินเท่านั้น!
หาไม่แล้วด้วยพลังที่เพิ่มพูนถึง 2 ขีดขั้น ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะจัดการกับอาคมสังหารเมื่อครู่ได้ทัน แม้มันจะผุดโผล่ขึ้นที่เท้าหวังฉีก็ตาม…
“ให้ตายเถิด ระดับความยากของที่นี่มันจะไม่หฤโหดเกินไปหน่อยหรือ…หากไม่ใช่ครึ่งก้าวเซียนอมตะมาเองสัก 8-10 คนข้าเชื่อว่าไม่มีหนทางผ่านไปได้เลย!”
จางยี่ที่ยืนอยู่ข้างๆต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาอย่างเสียขวัญ เพราะเมื่อครู่นั้นมันเองก็ไม่ทันตอบสนองสิ่งใดได้เลย! หากไม่ได้ต้วนหลิงเทียนลงมือคลี่คลายเกรงว่ามันก็คงนอนตายเหมือนหวังฉีแน่แล้ว!
และด้วยความที่ตอนนี้จางยี่เริ่มสนิทกับต้วนหลิงเทียนมากขึ้น มันเลยไม่ได้เผยทีท่าเฉยเมยคล้ายเบื่อหน่ายไปอย่างทุกสิ่งอีกต่อไป กลายเป็นช่างจ้อกับต้วนหลิงเทียนไปแล้ว
แน่นอนว่าสำหรับต้วนหลิงเทียน ให้จางยี่เงียบไว้เหมือนตอนแรกจะดีกว่า! เพราะมาชวนคุยในสถานที่อันตรายแบบนี้ช่างหาเรื่องเสี่ยงตายนัก!!
“มันก็ไม่ต้องใช้คนมากถึงขนาดนั้นหรอก”
