แต่ต้นจนจบยังพึ่งผ่านพ้นไปไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ…
หากแต่ตอนนี้เหนือฟ้าคงเหลือเพียงร่างบางที่ลอยล่องอยู่ราวกับเทพธิดาน้ำแข็งคนเดียวเท่านั้น
“…น่าเสียดายที่พวกเจ้าไม่ถนอมโอกาสที่ข้ามอบให้”
จนตอนนี้วาจาท้ายประโยคของเค่อเอ๋อค่อยดังขึ้น
อนิจจาชายหนุ่มชะตาขาดสองนาย ไม่มีโอกาสได้ยินอีกแล้ว…
ความจริงเค่อเอ๋อคิดลงมือแต่แรกแล้วหากอีกฝ่ายไม่ย่อมจากไปแต่โดยดี ทว่าเพราะอีกฝ่ายกล่าวถึงเรื่องระนาบเหยียนหวงขึ้นมา นางจึงยั้งมือไว้ชั่วคราวและสอบถามข้อมูลพวกมัน สุดท้ายยังมอบโอกาสที่ 2 ให้พวกมันเป็นการตอบแทน…
อนิจจานางไม่คิดเลยว่าทั้งคู่ไม่เพียงยังตามมาขวางทางนางไม่เลิก กระทั่งยังฉีกหน้ากากคนดี แล้วเลือกที่จะแทะโลมนางดั่งหมาป่าโหยหิว…
เช่นนั้นนางก็คร้านจะยั้งมือไว้สืบไป…
“ตั้งแต่ที่ข้าผลาญวิญญาณไปครั้งที่แล้ว…ตอนนี้พลังฝึกปรือของข้าก้าวหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วยิ่ง…จากระดับพลังตอนนี้ใช่ทัดเทียมกับเซียนอมตะเสเพล 6ทัณฑ์แล้วหรือไม่นะ?”
เค่อเอ๋อเผยแววตาเลื่อนลอย ก่อนที่จะยกกมือตัวเองขึ้นมาชมดูพลางกล่าวพึมพำ
“หากแต่พลังฝีมือระดับนี้…เทียบกับความแข็งแกร่งเมื่อชาติที่แล้วของข้า ยังไม่ต่างใดจากหนึ่งหยดน้ำในมหาสมุทร…ไม่คู่ควรให้กล่าวถึง”
ตอนนี้เค่อเอ๋อก็ได้ฟื้นความทรงจำในชาติที่แล้วจากเศษเสี้ยวความทรงจำบางส่วน…
