บางอย่างก็สามารถผสานรวมเข้าร่างผู้ที่เป็นเป้าจนไม่อาจตรวจจับหรือทำลายได้เลย…
“ไม่เป็นไรหรอก”
ต้วนหลิงเทียนมองจางยี่ด้วยรอยยิ้ม ค่อยส่ายหัวไปมาเบาๆกล่าวว่า “ถึงพวกมันจะเห็นว่าข้าฆ่าหรงปัว แต่พวกมันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้าเป็นใคร แล้วพวกมันจะตามหาตัวข้าเจอในแดนลับต่างสวรรค์อันกว้างใหญ่นี่พบหรือ?”
“ข้าเกรงว่ามันจะสืบหาจนพบความเป็นมาของเจ้า ผ่านผู้คนที่มาจากระนาบโลกียะเดียวกันกับเจ้า สุดท้ายก็บีบคั้นให้คนของระนาบเจ้าพาไปยังทางเข้าออก สุดท้ายก็ไปยังระนาบเซียนของเจ้าได้!”
จางยี่กล่าวออกมาด้วยความหวาดกลัว “คนพวกนี้มันอาฆาตนัก บ้างก็ยอมทำได้ทุกอย่าง!”
“ยิ่งไปกว่านั้นจากที่ข้าเคยได้ยินหรงปัวมันอวดโอ่…ดูเหมือนว่าตัวมันจะเป็นถึงหลานชายของประมุขนิกายที่เป็นต้นสังกัดของมันอีกด้วย!”
วาจาท้ายประโยคขณะกล่าวยิ่งมาสีหน้าของจางยี่ยิ่งทวีความตึงเครียดกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ
