ในสายตาของมัน มรดกสถานของต้าหลัวจินเซียนที่จำกัดการเข้าถึงของเซียนอมตะเสเพลแบบนี้ อาศัยครึ่งก้าวเซียนอมตะ 2 คนสมควรบุกฝ่าเข้าไปได้ไม่ยาก
“เอาสิ”
เมื่อเข้าใจความนัยวาจาของหวังฉี ต้วนหลิงเทียน หลิ่วเสวีย และจางยี่ก็พยักหน้าเห็นด้วย และในขณะที่ชุดคลุมของทุกคนเริ่มโบกสะบัดด้วยเร่งเร้าพลังออกมา ราวกับจะพุ่งร่างเข้าไปในม่านหมอกสีเทาที่ปิดกั้นเซียนอมตะเสเพลนั้นเอง
“ช้าก่อน!”
จังหวะที่ต้วนหลิงเทียนและคนอื่นกำลังจะเคลื่อนไหว เป็นหรงปัวที่กล่าวออกมาเสียก่อน ยังรั้งตัวทุกคนเอาไว้!
และก่อนที่ต้วนหลิงเทียนและคนอื่นๆจะทันได้ตอบสนองเรื่องราว
“เฮ่ย! เฝิงหม่าน!!”
หรงปัวมองจ้องไปยังร่างที่กำลังจะเหินผ่านไปจนลับตาไกลๆ พลางตะโกนเรียกหาออกมาดังลั่น!
“หือ?”
ทันทีที่หรงปัวตะโกนคำ ‘เฝิงหม่าน’ ออกมาดังลั่นร่างที่กำลังจะเหินลับตาไปไกลๆก็หยุดชะงักลงทันที ก่อนที่จะหันมองมาทางกลุ่มต้วนหลิงเทียน ค่อยพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว
วูบ วูบ วูบ
ทันใดนั้นสีหน้าท่าทีของหวังฉี หลิ่วเสวียและจางยี่เปลี่ยนสีทันที
ตอนนี้ให้พวกมันจะมีความรู้สึกช้าแค่ไหน แต่พวกมันก็รู้ได้
หรงปัวนั้นรู้จักกับคนที่เหินผ่านมา!
ต้วนหลิงเทียนเป็นเพียงคนเดียวที่แต่ต้นจนจบเพียงมองเรื่องราวอย่างเฉยเมยไม่ได้ยินดียินร้ายอะไร สีหน้ายังไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อยถึงจะเห็นหรงปัวเรียกหาคนผ่านทางผู้นั้นก็ตาม
“หรงปัว ไฉนเจ้ามาอยู่นี่ได้เล่า?”
