“และถ้าหากข้าจำไม่ผิด…ระนาบของเจ้าก็สมควรใช้ชื่อเรียกหาสากลแล้วเช่นกัน”
จางยี่กล่าวถาม
“ใช่ เรียกเหมือนกัน”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับคำหลังได้ยินคำของจางยี่ ขณะเดียวกันเขาก็ตระหนักได้ว่าผู้เฒ่าหั่วไม่ได้หลอกเขาแต่อย่างไร เพียงแค่ชื่อเรียกด่านพลังของระนาบเหยียนหวงในภายหลังได้เปลี่ยนไปแล้วนั่นเอง…
“อีกราวๆ 1 ชั่วยาม พวกเราจะไปถึงสถานที่ๆข้ากับหลิ่วเสวียค้นพบ”
ในขณะที่กำลังเดินทางด้วยความเร็ว น้ำเสียงจริงจังของหวังฉีพลันดังขึ้นเข้าหูต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง
“สถานที่แห่งนั้นมีค่ายกลและข่ายอาคมมากมายนัก…หนึ่งในนั้นที่ข้าสังเกตเห็นบริเวณปากทางเข้ายังสมควรเป็นข่ายอาคมจำกัดเซียนอมตะเสเพล!”
“กล่าวได้ว่า…สถานที่แห่งนั้น มิอนุญาตให้เซียนอมตะเสเพลเข้าไป!”
กล่าวถึงประโยคท้าย สองตาหวังฉีอดไม่ได้ที่จะทอแสงสว่างจ้า
“อะไรนะ!? อาคมที่จำกัดการเข้าถึงของเซียนอมตะเสเพลงั้นเรอะ!? หวังฉี เจ้าแน่ใจ?”
หรงปัวที่สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรอยู่นาน ทว่าพอได้ยินเรื่องนี้จากหวังฉี มันก็ถึงกับโพล่งออกมาเสียงดังอย่างอดไม่ได้ แลดูเสียอาการนัก
“อืม ข้าแน่ใจ”
