ฟังจากที่ผู้เฒ่าหั่วเคยบอกไว้ หากเขาคิดย้อนกลับไปยังโลกจริงๆ อย่างน้อยเขาต้องขึ้นสู่ระนาบเทวโลกเสียก่อน จากนั้นค่อยใช้มหาค่ายกลเคลื่อนย้ายข้ามระนาบ เดินทางจากระนาบเทวโลกที่เขาขึ้นไปจนไปถึง อวี้หวงเทียน ระนาบเทวโลกที่อยู่ใกล้ระนาบโลกกียะที่มีดาวโลกของเขาดำรงอยู่มากที่สุด…
และแน่นอนว่าการจะกลับลงไปยังระนาบโลกียะ และหวนคืนสู่ดาวโลกของเขา ทั้งๆที่เขาขึ้นสู่ระนาบเทวโลกไปแล้ว ก็ยังมีขั้นตอนไม่น้อย
ตั้งแต่วันนั้นหลังได้ฟังเรื่องที่ผู้เฒ่าหั่วกล่าว หนทางย้อนคืนมาตุภูมิของเขาก็เป็นอะไรที่ริบหรี่เสียเหลือเกิน
อย่างน้อยๆพลังฝึกปรือต้องบรรลุครึ่งก้าวเซียนอมตะ จนสามารถขึ้นสู่ระนาบเทวโลกให้ได้ก่อน ยังไม่นับค่าเดินทางมากมาย….
แต่ไม่คิดไม่ฝันเลยจริงๆ ว่าก่อนที่ตัวเขาจะทันได้ขึ้นสู่ระนาบเทวโลก เขากลับได้เห็น ‘ความหวัง’ ในการย้อนกลับไปยังโลกในแดนลับต่างสวรรค์แห่งนี้!
เพียงเพราะคนที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ มาจากระนาบโลกียะเหยียนหวงที่มี ‘โลก’ ของเขาดำรงอยู่!
“ต้วนหลิงเทียน”
“น้องหลิงเทียน!”
…
เสียงตะโกนดังเข้าหูต้วนหลิงเทียนหลายสำเนียงดึงสติเขาที่เหม่อลอยและจมอยู่ในภวังค์คิดให้กลับมา เขาค่อยพบว่าไม่ว่าจะเป็นหวังฉี หลิ่วเสวี่ยรวมถึงจางยี่ ตอนนี้ก็กำลังมองเขาด้วยใบหน้าเป็นห่วง
พอเห็นว่าเขากลับมารู้สึกตัวแล้ว ทั้ง 3 ก็กล่าวถามออกมาอย่างพร้อมเพรียง “เจ้าเป็นไรหรือไม่?”
“ข้าไม่เป็นไร”
