“เอ่อ…แต่ตอนนี้ข้ากระทั่งหาช่องทางกลับระนาบเซียนของข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วข้าจะหาทางเข้าออกระนาบอื่นได้ยังไง?”
ต้วนหลิงเทียนอดยิ้มขื่นขมออกมาไม่ได้
“น้องหลิงเทียน เรื่องนี้เจ้ามิต้องห่วงเลย…”
ตอนนี้เองหวังฉีพลันกล่าวออกมาว่า “โดยปกติแล้วหลังจากเข้าสู่แดนลับต่างสวรรค์เป็นเวลา 3 ปี มิว่าผู้ใดที่เข้ามาในแดนลับต่างสวรรค์แห่งนี้ ก็จักสัมผัสได้ถึงร่องรอยประตูเข้าออกของระนาบโลกียะที่ตัวเองจากมา…ตราบใดที่เจ้าเดินทางตามร่องรอยที่ชักนำเจ้าไป ก็จักพบหนทางเข้าออกได้อย่างง่ายดาย”
“ถึงตอนนั้นเจ้าจักกลับไปยังระนาบที่เจ้าจากมาหรือจะเลือกอยู่ในแดนลับต่างสวรรค์ต่อ ก็สามารถทำได้ตามใจเจ้าเลย”
หวังฉีกล่าว
“3 ปีหรือ? ทำไมต้อง 3 ปีด้วยล่ะ?”
ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะสงสัย
“เหตุผลที่ไฉนต้องเจาะจงเป็นเวลา 3 ปี ข้าเองก็มิรู้แน่ชัดเช่นกัน…ทว่านี่เป็น ‘กฏ’ ของแดนลับต่างสวรรค์ก็ว่าได้ ตราบใดที่ยังอยู่ภายในแดนลับต่างสวรรค์มิครบ 3 ปี ไม่ว่าเจ้าจะพยายามอย่างไรก็มิอาจย้อนกลับไปยังระนาบของเจ้าได้ เพราะเจ้าจักไม่มีทางหาทางเข้าออกได้พบ…”
หวังฉีกล่าวสืบต่อ
“เช่นนั้นหมายความว่า…หากข้าคิดไปเยือนระนาบโลกียะอื่นๆ อย่างเช่นระนาบโลกียะที่เจ้าจากมา ข้าก็ต้องรอให้เจ้าอยู่ในแดนลับต่างสวรรค์ครบ 3 ปี แล้วค่อยขอแรงให้เจ้าช่วยนำทางไปงั้นหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนมองถามหวังฉี
“ในทางทฤษฎีแล้วเป็นเช่นนั้น”
