หวังฉีพยักหน้า “แต่แน่นอนว่าไม่ต้องเป็นข้าที่นำทางก็ได้…”
“เพราะคนส่วนใหญ่ที่เข้ามาในแดนลับต่างสวรรค์ ตอนนี้ก็ล้วนอยู่ในสภาพดุจเดียวกัน คืออยู่ในแดนลับต่างสวรรค์แห่งนี้มาครึ่งปีแล้ว ขอเพียงผ่านไปอีก 2 ปีครึ่ง ตราบใดที่เจ้าพบผู้อื่นที่มาจากระนาบ ฉีอวิ๋น ของข้าและถามเกี่ยวกับช่องทางเข้าออกว่าอยู่ที่ใด คนๆนั้นก็สามารถบอกทางให้เจ้าได้เช่นกัน”
“ถึงยามนั้นเจ้าเพียงเดินทางไปตามทิศทางที่ได้รับทราบมา เจ้าก็จะสามารถพบเจอประตูเข้าออกของระนาบฉีอวิ๋น และเข้าสู่ระนาบฉีอวิ๋นของข้าได้…”
หวังฉีค่อยๆกล่าวอธิบายออกมาอย่างอดทน
“แบบนี้นี่เอง…”
หลังฟังคำของหวังฉีแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักเรื่องราวได้ทันที
ขณะเดียวกกันเขาก็อดนึกไปในใจไม่ได้
‘หมายความว่า…หลังจากนี้อีก 2 ปีครึ่ง ขอเพียงข้าเจอคนของระนาบเหยียนหวง และสามารถให้คนผู้นั้นนำทางไปยังช่องทางเข้าออกของระนาบเหยียนหวงได้ ข้าก็จะเดินทางไปยังระนาบเหยียนหวงได้แล้วสิ…’
‘เมื่อข้าไปถึงระนาบเหยียนหวง…ข้าก็มีโอกาสกลับไปยังดาวโลก!’
นึกถึงเรื่องนี้ ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น!
ในขณะที่เหินร่างเดินทางด้วยความเร็วสูง ต้วนหลิงเทียนก็อดถามจางยี่เกี่ยวกับเรื่องราวของระนาบเหยียนหวงเพิ่มเติมไม่ได้ จนเขาเองก็ค่อยๆทำความเข้าใจระนาบเหยียนหวงได้มากยิ่งขึ้น
นั่นรวมไปถึง ดาวเหยียนหวง เช่นกัน
