นอกจากนี้เขายังเห็นชัด ว่าตอนที่ชายหนุ่มหน้าตาดีผู้นี้มองไปยังร่างชายหนุ่มสูงใหญ่กับชายหนุ่มที่แลดูเฉยเมยนั้น ในแววตาของมันเผยความดูแคลนหยันหยาม ทำราวกับไม่เห็นอีก 2 คนอยู่ในสายตา
“ตรงนั้นมีผู้คนด้วย! ดูเหมือนว่ากลุ่มเล็กๆของพวกเราในที่สุดก็จักได้รับสมาชิกใหม่อีกคนแล้ว…การเข้าไปยังสถานที่แห่งนั้นหากได้คนเพิ่มอีกคนย่อมปลอดภัยกว่า!”
ก่อนที่ทั้ง 4 จะเข้ามาใกล้ ต้วนหลิงเทียนก็ได้ยินวาจาของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ชัดถนัดหู
เป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่นั่นหันไปกล่าวกับสหายด้วยความตื่นเต้นยินดี
“อื๊อ หากได้ชายคนนั้นมาร่วมกลุ่มด้วยเป็นคนที่ 5…ข้าว่าก็น่าจะพอแล้ว?”
สตรีหนึ่งเดียวในกลุ่มก็กำลังมองมาทางต้วนหลิงเทียนที่ดั่งจุดดำเล็กๆไม่วางตา แววตานางยังเผยประกายยินดีให้เห็น
“จางยี่ หรงปัว…พวกเจ้าคิดอย่างไร?”
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่หันไปมองชายหนุ่มที่หน้าตาเฉยเมยกับชายหนุ่มคนสุดท้ายพลางถาม
“ก็ดี”
ชายหนุ่มที่แลดูเฉยเมยเพียงพยักหน้าเบาๆกล่าวออกมาสั้นๆ ทำราวกับวาจามันมีค่าดั่งทอง
“ข้าก็ไม่ว่าอะไร…ขอแค่มันไม่เป็นตัวถ่วงก็พอ”
