“ข้าก็เคยบอกไว้แล้ว ว่าวันนั้นให้ตี้เฉินเลือกที่จะสู้ตายกับต้วนหลิงเทียนเสียประเสริฐกว่า ไม่ควรไปก้มหัวร้องขอชีวิตต้วนหลิงเทียนแบบนั้น…หากมันตายตกเพราะสู้กับต้วนหลิงเทียนอย่างน้อยๆชื่อเสียงดีงามของมันก็จะคงอยู่ในเผ่ามังกรเราไปชั่วกาล มาตอนนี้ไม่เพียงแต่มันจะมีชีวิตอยู่ต่อได้แค่ครึ่งปี แต่ชื่อเสียงของมันก็ไม่วายเน่าเหม็นฉาวโฉ่ในเผ่ามังกรเราไปนับพันๆปี…”
“บางทีตอนนั้นมันคงไม่เคยคิดฝัน ว่าสุดท้ายจะพบจุดจบน่าสมเพชแบบนี้…”
“บิดามันอย่างไรก็เป็นอาวุโสสูงสุด มันคงมั่นใจว่าบิดาของมันจะสามารถล้างแค้นให้มันและขจัดมารในใจของมันได้…”
“ตอนแรกอาวุโสสูงสุดก็แลดูมั่นใจนักว่าจะล้างแค้นต้วนหลิงเทียนขจัดมารในให้มันได้ สุดท้ายเป็นอย่างไรเล่า…”
… …
วาจาทำนองเดียวกันนี้เริ่มดังไปทั่วเผ่ามังกร
“ต้วนหลิงเทียน! หากฆ่าเจ้าไม่ได้ ข้าตี้ฮ่วนขอสาบานว่าจักไม่อยู่เป็นผู้คน!!”
ในที่สุดเสียงร้องคร่ำครวญก็เงียบลงหลังดังอยู่กว่าหนึ่งชั่วยาม จากนั้นไม่นานเสียงคำรามด้วยโทสะของตี้ฮ่วนก็ดังขึ้น ถึงขั้นดังสะท้านสะเทือนไปทั้งเผ่ามังกร ทั้งหมดรู้สึกเสมือนในเผ่าบังเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ก็ไม่ปาน!
ในขณะเดียวกันกับที่ตี้ฮ่วนคำรามออกมาอย่างเกรี้ยวกราด
ณ สถานที่แห่งหนึ่งของภูมิภาคเบื้องบน อยู่ดีๆทามกลางความว่างเปล่าก็บังเกิดรอยแยกมิติเปิดขึ้น ก่อนที่จะมีร่างมหึมาจำนวนหนึ่งทยอยกันก้าวออกมาจากรอยแยกมิติดังกล่าว
