“ข้าเชื่อว่าต้วนหลิงเทียนมิต้องลำบากอันใดมากมาย เพียงสำแดงขอบเขตที่ 3 ของยอดใจกระบี่ เคล็ดกระบี่อยู่ที่ใจ ควบคุมกระบี่บินเข่นฆ่าเข้ามาจริงๆ อย่าว่าแต่เซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์เลย กระทั่งเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์ยังไม่มีปัญญาจะรับ! นับประสาอะไรกับขอบเขตที่ 4 ของยอดใจกระบี่…”
หลังจากฆ่าติงอี่เจียนแล้ว จิตสังหารที่เอ่อล้นออกมกาทั่วร่างต้วนหลิงเทียนก็สลายหายไป แรงกดดันอันน่ากลัวที่สะกดข่มบีบคั้นในบรรยากาศก็เริ่มจางหาย พอให้ทุกคนได้หายใจหายคออย่างโล่งอก
‘เจ้า…ขอให้พักผ่อนอย่างสงบ ไปสู่ภพภูมิที่ดี…’
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกอย่างเงียบงันในใจ ก่อนที่จะหันหน้าไปมองขอบฟ้าทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
เป็นทิศทางเมืองชายแดนเขตตะวันตก ที่ชิวมู่ชิงสมควรตกตายในปีนั้น…
“ดูเหมือนว่าเรื่องราวจะมิได้ง่ายดายอย่างที่พวกเราเข้าใจ…”
ตอนนี้เองเหล่าเซียนอมตะเสเพลทั้งหลายที่มาชมดูเริ่มรู้สึกว่า เรื่องราวตรงหน้าไม่น่าจะเป็นอย่างที่พวกมันคิดไว้แต่แรก…
เดิมทีพวกมันคิดว่าที่ต้วนหลิงเทียนมาวันนี้ เป็นเพราะคิดล้างแค้นให้เฉินอี้หรูที่เคยมีเรื่องมีราวกับติงอี่เจียนเมื่อ 30 ปีก่อนเท่านั้น…
แต่ทว่าวันนั้นเฉินอี้หรูก็ไม่ได้เสียหายอะไรมากมาย เพียงติงอี่เจียนขอขมาดีๆเรื่องก็น่าจะจบลงแค่นั้น
