ทว่าตอนนี้ดูเหมือนการเข้าสู่แดนลับเซียนกระบี่จำต้องล่าช้าออกไปเล็กน้อย
“ไปเถอะ…”
ผู้เฒ่าพยากรณ์ย่อมเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกของต้วนหลิงเทียนดี จึงพยักหน้าเห็นด้วย
หลังจากนั้นต้วนหลิงเทียนก็หันไปบอกกล่าวเค่อเอ๋อกับเฟิ่งเทียนหวู่และคนอื่นๆ ก่อนที่จะออกจากยอดเขาไปพร้อมเฉินอี้หรู และมุ่งหน้าไปยังธารน้ำแข็งที่ตั้งอยู่ในภาคเหนือตอนบน
ภาคเหนือนั้น ปกติแล้วก็มีหิมะตลอดทั้งปี
และทางตอนบนของภาคเหนือนั้น ประหนึ่งโลกน้ำแข็งก็ไม่ปาน ธารน้ำที่จับตัวแข็งเป็นแพหนาใสกระจ่างปานผลึกแก้วบางจุดก็ถูกหิมะขาวทับทมกันนานจนกลายเป็นโลกหิมะน้ำแข็งอย่างสมบูรณ์…
“คนเยอะไม่เบา…”
ภายใต้การนำทางของเฉินอี้หรู ต้วนหลิงเทียนที่มาถึงภาคเหนือตอนบนก็พบเจอผู้คนไม่น้อย
อย่างไรก็ตามที่เขาเห็นนั้นล้วนแล้วแต่เป็นผู้ที่อยู่ในขอบเขตเซียนสวรรค์ทั้งสิ้น
‘จนถึงตอนนี้จะว่าไป ข้าก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเซียนสวรรค์ 7 เปลี่ยนนับสิบๆ ยังดีที่พวกมันไม่ลงมือจนเผยตัวอะไรกัน ไม่งั้นรายนามยอดเซียนได้ปรับแก้กันตาแตกแน่…’
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าวในใจ
แน่นอนว่าต้วนหลิงเทียนเองก็รู้ดี ว่าทันทีที่ตัวตนขอบเขตเซียนอมตะเสเพลถูกเปิดเผยการดำรงอยู่ต่อโลกหล้า รายนามยอดเซียนก็ได้สูญเสียความ ‘ขลัง’ ไปทันที!
