ทันใดนั้นร่างที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงเบื้องหน้าตี้ฮ่วนก็ลืมตาตื่นขึ้นมา มันไม่ใช่ใครอื่นเป็นตี้เฉินเองและตอนนี้สีหน้าของมันยังซีดลงอย่างหนัก หลังลืมตาแล้วมันก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา ค่อยกล่าวออกด้วยน้ำเสียงท้อแท้
“มารในใจครานี้…ข้าไม่อาจขจัดมันทิ้งได้จริงๆ!”
“คงมีเพียงให้ข้าเห็นว่าต้วนหลิงเทียนมันตายตกเท่านั้น…ข้าจึงจะขจัดมารในใจนี้ไปได้!”
เสียงกล่าวตี้เฉินดังขึ้นอีกครั้ง ขณะกล่าวคราวนี้สองตายังเผยประกายดุร้ายเยียบเย็น
“ต้วนหลิงเทียน!”
ได้ยินคำของตี้เฉิน แววตาของตี้ฮ่วนก็ฉายเจตนาฆ่าฟันออกมาให้เห็นเด่นชัด ทั่วร่างยังปรากฏแรงกดดันพลังอันน่ากลัวเริ่มแผ่ซ่านออกมา จนทำให้ข้าวของในห้องหับสั่นไหวสะเทือน
“ท่านพ่อ ท่านต้องฆ่ามันให้ข้า! ข้าอยากให้มันตาย!ข้าอยากให้มันตาย!!”
ตี้เฉินมองตี้ฮ่ววนพลางกล่าวออกด้วยน้ำเสียงอาฆาต ตอนนี้นอกจากความอาฆาตแล้วก็มีแต่ความปราถนาอันล้นปรี่!
ในสายตาของมัน หากต้วนหลิงเทียนไม่ตกตาย มันไม่มีวันขจัดมารในใจนี้ออกไปได้เลย!
ลูกตาตี้ฮ่วนกระพริบสองสามครั้ง ค่อยกล่าวออกมาด้วยความลังเลว่า “เฉินเอ๋อ พ่อรู้ว่าเจ้าแทบทนรอฆ่าต้วนหลิงเทียนทั้งเผาร่างมันให้กลายเป็นขี้เถ้าไม่ไหวแล้ว…แต่เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา ท่านประมุขเผ่าได้ขอให้ผู้อาวุโสอ้านไปตรวจสอบดูว่าต้วนหลิงเทียนใช่นักรบมังกร 9 กรงเล็บจริงหรือไม่…”
