“พ่อเองก็อยากฆ่ามันเพื่อขจัดมารในใจให้เจ้า! แต่หากพ่อลงมืออย่างบุ่มบ่ามเกรงว่าท่านประมุข…”
ตี้ฮ่วนกล่าวถึงจุดนี้ก็เงียบไปไม่พูดต่อ เพราะมันรู้ว่าลูกชายของตัวย่อมเข้าใจดีว่ามันจะสื่ออะไร
“ท่านพ่อ”
พอได้ยินคำของตี้ฮ่วน ตี้เฉินก็ฉายชัดถึงความกังวล “ครึ่งปี…ข้าเหลือเวลาอีกแค่ครึ่งปีเท่านั้น! หลังจากผ่านไปครึ่งปี หายนะเซียนอมตะเสเพลของข้าจักมาถึง หากถึงวันนั้นข้ายังมิอาจขจัดมารในใจนี้ไปได้ ข้าต้องตายแน่นอน! ข้าต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยแน่นอน!!”
“หรือ…ท่านพ่อคิดยืนมองข้าตกตายในหายนะเซียนอมตะเสเพลครานี้เพราะมิอาจขจัดมารในใจได้?”
ใบหน้าตี้เฉินตอนนี้ฉายชดถึงความไม่ยินยอมพร้อมใจ ในแววตายังทอประกายดุร้ายหนึ่งกล่าวต่อว่า
“สำหรับเรื่องที่ท่านประมุขให้ไปตรวจสอบนั้น จนถึงตอนนี้ก็ยังมิมีหลักฐานแน่ชัดว่าต้วนหลิงเทียนเป็นนักรบมังกร 9 กรงเล็บจริงๆ…แต่ไม่ว่ามันจะเป็นจริงหรือไม่ เพียงท่านพ่อฆ่ามันและทำลายศพเสีย!คราวนี้ถึงแม้ท่านประมุขจะล่วงรู้ในภายหลังแต่ก็มิอาจเอาผิดท่านได้เพราะไร้หลักฐาน!!”
“ยิ่งไปกว่านั้นท่านยังมีเหตุผลในฆ่ามันได้อย่างชอบธรรม! ท่านประมุขย่อมไม่มีเหตุผลที่จะหยุดท่าน!!”
ตี้เฉินกล่าวต่อ
หลังได้ยินคำของตี้เฉิน สองตาตี้ฮ่วนก็ทอประกายเรืองวาบประหนึ่งดารากลางฟ้ายามราตรีกาล
ถูกแล้ว!
ลูกมันพูดถูก!
