“เจ้าไม่ควรทำแบบนั้นเลย…เจ้าไปบีบคั้นให้ตี้เฉินมันอับอายขนาดนี้ บิดามันยังจะปล่อยเจ้าไปได้หรือ?”
ก่านหรูเยี่ยนถอนหายใจ
“เป็นมันแส่หาความอัปยศเอง!”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “หากมันไม่คิดยัดเยียดความอัปยศนั่นให้ข้า ตอนแรกข้าก็ไม่คิดจะสนใจอะไรมันนัก…แต่ในเมื่อมันเลือกที่จะทำแบบนั้น ข้าก็แค่ให้มันรับผิดชอบคำพูดและชดใช้การกระทำของมันแค่นั้น!”
ขณะกล่าวในแววตาต้วนหลิงเทียนก็เผยประกายตาเยียบเย็น
คนอื่นไม่ทำให้เขาขุ่นเคือง เขาก็ไม่คิดทำให้คนอื่นขุ่นขึ้ง
แต่หากใครร้ายมา เขาย่อมร้ายตอบ!
นี่เป็นนิสัยของต้วนหลิงเทียน!
“แต่บิดามันเป็นถึงเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์!”
ก่านหรูเยี่ยนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงกังวล
“แล้วไง”
สายตาต้วนหลิงเทียนยิ่งมายิ่งเย็นชา “หรือเพราะแค่บิดามันเป็นเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์ แล้วข้าต้องก้มหน้ายอมรับความอัปยศอดสูที่มันยัดเยียดมาให้? มันก็แค่เซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์เท่านั้น ยังไม่มีคุณสมบัติมากพอให้ข้าต้วนหลิงเทียนต้องก้มหัวให้!”
“เจ้า…หรือพลังเจ้าตอนนี้…ทัดเทียมกับเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์แล้วเหรอ?”
ก่านหรูเยี่ยนเบิกตาโพลง
เฉินอี้หรูเองก็หันขัวบไปจับจ้องต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาตื่นๆ
“ยังไม่”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา ก่อนที่สองตาจะทอประกายเรืองวูบกล่าวสืบต่อว่า “แต่ก็อีกไม่นานนักหรอก…”
