ถึงแม้ก่านหรูเยี่ยนกับเฉินอี้หรูจะติดใจคำพูดนี้ของต้วนหลิงเทียนและสงสัยไม่น้อยวว่าต้วนหลิงเทียนหมายความว่าอย่างไรกันแน่ แต่ในเมื่อต้วนหลิงเทียนไม่มีทีท่าว่าจะอธิบายให้ฟัง ทั้งคู่ก็ทำอะไรไม่ได้
“กลับกัน เป็นเจ้าต่างหากที่จะซวย”
ตอนนี้เองต้วนหลิงเทียนหันมองไปทาก่านหรูเยี่ยน ค่อยกล่าวออกด้วยสีหน้าท่าทีจริงจัง “เนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างเผ่ามังกรกับลัทธิบูชาไฟ ตี้เฉินแน่นอนว่าไม่อาจทำอะไรลัทธิบูชาไฟได้…แต่กับผู้นำอย่างเจ้า…มันทำได้แน่นอน!”
“เพราะแค่เรื่องสังหารหรือเปลี่ยนตัวจ้าวลัทธิ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตที่กระทบถึงรากฐานลัทธิ…”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถึงจุดนี้ สีหน้าก็เคร่งขึ้นไม่น้อย “หลังจากนี้เจ้าอย่าอยู่ที่ลัทธิบูชาไฟ…จะดีกว่า”
“ไม่ให้ข้าอยู่ที่ลัทธิบูชาไฟ…แล้วจะให้ข้าไปไหนได้…”
ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน ใจก่านหรูเยี่ยนก็สะท้านไป สักพักก็ได้แต่คลี่ยิ้มขื่นขมออกมา “และหากข้าออกไป ข้าก็ต้องพาท่านอาจารย์ไปด้วย…ตี้เฉินมันรู้ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับอาจารย์ดี หากมันคิดเล่นงานข้าแต่มาแล้วไม่เจอ ไม่พ้นมันต้องเอาไปลงกับท่านอาจารย์แน่…”
“งั้นเจ้ากับอาจารย์ก็ตามข้ากลับไปภาคเหนือเถอะ…เค่อเอ๋อกับซือหลิงเองก็คิดถึงเจ้าไม่น้อย”
ต้วนหลิงเทียนเสนอ
ขามายังลัทธิบูชาไฟ ต้วนหลิงเทียนมากันกับเฉินอี้หรูแค่ 2 คน
ทว่าขากลับนั้น มีทั้งสิ้น 5 คน
