“มีข้ารับใช้เป็นตัวตนเซียนอมตะเสเพล 3 ทัณฑ์หรืออาจจะเหนือกว่านั้น…เจ้าหนุ่มนั่นที่แท้มันเป็นผู้ยิ่งใหญ่มาจากไหนกันแน่!?”
……
ตอนที่เหล่าระดับสูงของลัทธิบูชาไฟพูดถึงเรื่องนี้นอกจากความหวาดกลัวแล้ว ในแววตาของพวกมันยังเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก…
“กาลก่อนข้าคิดว่าครึ่งก้าวเซียนอมตะคือตัวตนที่อยู่เหนือสุดในแดนดิน…มาตอนนี้ดูเหมือนมิอาจนับเป็นอะไรได้เลย ยามอยู่ต่อหน้าเหล่าผู้อมตะเสเพลที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า ครึ่งก้าวเซียนอมตะก็มิได้มีราคาค่างวดอันใด…”
“เหอะๆ…ต่อหน้าพวกเซียนอมตะเสเพล ครึ่งก้าวเซียนอมตะมิได้ต่างจากต้นข้าวที่ทำได้แค่รอให้ผู้อื่นเก็บเกี่ยว!”
“ข้าไม่คิดเลยจริงๆ ว่าผู้ที่ล้มเหลวในการข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ จักได้รับโอกาสที่ 2 รวมถึงยังกลายเป็นตัวตนที่ทรงพลังเหนือครึ่งก้าวเซียนอมตะแบบนี้…”
……
ในขณะที่ระดับสูงของลัทธิบูชาไฟได้แต่กล่าวออกมาอย่างทดท้อไร้กำลัง ด้านผู้พิทักษ์ทั้ง 4 ของลัทธิบูชาไฟก็ได้แต่หันไปมองก่านหรูเยี่ยนเป็นสายตาเดียวกัน
“หรูเยี่ยน…เจ้าแจ้งให้มันรู้เรื่องนี้เถอะ”
ผู้พิทักษ์ชิงหัวที่มองก่านหรูเยี่ยนด้วยสายตาอับจนได้แต่กล่าวออกมาเสียงอ่อน
“รอก่อนเถอะท่านอาจารย์…”
ก่านหรูเยี่ยนส่ายหน้าไปมา “จะอย่างไรพวกเราก็ยังมีเวลาอีก 10 วัน…ให้ข้าคิดดูก่อน”
“เรื่องความเป็นความตายเช่นนี้เจ้ายังต้องคิดอันใดอยู่อีก!”
ผู้พิทักษ์ชิงหัวกล่าวออกมาด้วยความร้อนใจ
