เมื่อเห็นว่าคนอื่นๆกลับไปหมดแล้ว ผู้พิทักษ์สื่อเฟิงพลันมองไปยังชิงหั่วด้ยสายตาจริงจังกล่าวออกกเสียงเคร่ง “ถึงแม้วาจาของมันจะชวนให้หงุดหงิดใจ…แต่ก็มิใช่ว่าคำพูดของมันจะมิอาจเกิดขึ้นจริงๆ! ผู้พิทักษ์ชิงหั่วท่านคิดว่า..”
“ยามที่ผู้พิทักษ์หลิงเทียนจากไป ได้ลอบมอบป้ายหยกสื่อสารเอาไว้ให้ข้า…”
ผู้พิทักษ์ชิงหั่วย่อมรู้เป็นธรรมดาว่าผู้พิทักษ์สื่อเฟิงคิดจะพูดอะไร เช่นนั้นจึงไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายกล่าวถาม จึงเลือกเปิดประตูเห็นภูผากล่าวออกมาทันที “ดูเหมือนจะคาดคิดไว้แล้วว่าอาจจะเกิดเรื่องราวทำนองนี้ขึ้น และหรูเยี่ยนอาจปกปิดเอาไว้ไม่ติดต่อไป…จึงทิ้งป้ายหยกสื่อสารเอาไว้ให้ข้าแต่แรก”
ในสายตาของผู้พิทักษ์ชิงหั่วผู้พิทักษ์ที่เหลือทั้ง 3 ไม่ใช่คนนอกอะไร จึงหยิบป้ายหยกสื่อสารออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง
ป้ายหยกสื่อสารที่ต้วนหลิงเทียนให้ไว้นั้น สามารถบนทึกเสียงผ่านพลังลงป้ายหยก แล้วสามารถส่งข้อความติดต่อไปได้ พอชิงหั่วหยิบขึ้นมาก็เริ่มจ่ายพลังเซียนต้นกำเนิด พร้อมกล่าวผ่านพลังลงสู่ตัวหยกทันที “ผู้พิทักษ์หลิงเทียน…”
หลังจากนั้นผู้พิทักษ์ชิงหั่วก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด การมาเยือนของชายแปลกหน้า 2 คนที่คิดบีบคั้นก่านหรูเยี่ยน
“หรูเยี่ยนเรื่องนี้เจ้ามิอาจตำหนิอาจารย์ได้…เพราะทั้งหมดอาจารย์ล้วนทำเพื่อเจ้า”
