“อีกทั้งดูจากทีท่าอาการของนางที่แลดูใจเย็นไม่ทุกข์ไม่ร้อนนั่น ยังบอกให้พวกเรารู้ชัด…ว่านางเชื่อมั่นในตัวต้วนหลิงเทียนว่ามีดีมากพอที่จะกล่าวเช่นนั้นออกมา!”
วาจาที่ส่งผ่านพลังไปของผู้พิทักษ์สื่อเฟิง เต็มไปด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อ
“ท่าน…มิลองกล่าวถามนางดูหน่อยเล่า ว่าต้วนหลิงเทียนไปเอาความกล้ามาแต่ที่ใด?”
ผู้พิทักษ์สื่อเฟิงยังคงส่งเสียงผ่านพลังกล่าวแนะผู้พิทักษ์ชิงหั่ว
ได้ยินคำของผู้พิทักษ์สื่อเฟิง ผู้พิทักษ์ชิงหัวก็ละสายตาจากต้วนหลิงเทียนไปมองก่านหรูเยี่ยนศิษย์ของตัวเองซึ่งตอนนี้กลายเป็นจ้าวลัทธิไปแล้วทันทีอย่างไม่รู้ตัว
เป็นธรรมดาที่มันจะพบเห็นว่า…
ก่านหรูเยี่ยนไม่เพียงแลดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนยังเฉยเมยไร้เรื่องราว คล้ายไม่ได้เป็นกังวลอะไรกับคำพูดของต้วนหลิงเทียนเลย…
“หรูเยี่ยน…เจ้าบอกอาจารย์ได้หรือไม่ ว่าผู้พิทักษ์หลิงเทียนไปเอาความมั่นใจมาแต่ที่ใด ถึงได้หาญกล้ากล่าววาจาอุกอาจกับท่านบรรพบุรุษเช่นนี้? ”
ผู้พิทักษ์ชิงหั่วส่งเสียงผ่านพลังถามก่านหรุเยี่ยนตามตรง
“ไปเอาความมั่นใจมาจากที่ไหน?”
ก่านหรูเยี่ยนอึ้งไปเล็กน้อยที่อยู่ๆก็มีเสียงกล่าวถามส่งถึงหู แต่พอฟังดูก็พบว่าเป็นอาจารย์ตัวเองที่ส่งเสียงกล่าวถามมา และถามเรื่องอะไร จึงกล่าวตอบผ่านการส่งเสียงกลับไปทันที
