ต้วนหลิงเทียนมิใช่คนหยิ่งผยองถือดีอะไรแน่นอน การที่อีกฝ่ายกล้าทะนงตนต่อหน้าบรรพบุรุษของพวกมัน ย่อมมีความเป็นไปได้ประการเดียวเท่านั้น…
ต้วนหลิงเทียนมั่นใจในตัวเอง!
อย่างไรก็ตามเรื่องที่ ‘ความทะนงตัว’ ครานี้ของต้วนหลิงเทียนมาจากไหน พวกมันมิอาจทราบได้จริงๆ!
“หรือว่า…ข้างกายผู้พิทักษ์หลิงเทียนยังมีข้ารับใช้ที่พลังฝึกปรือบรรลุถึงเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์อยู่อีก? แถมคนผู้นั้นสามารถปรากฏตัวได้ทุกเวลา?”
“เป็นไปได้หรือไม่…ในฐานะผู้นำแห่ง 7 ทวาราเที่ยงแท้ ผู้พิทักษ์หลิงเทียนยังมี ‘ไพ่ตาย’ อันใดอยู่ในมือ แต่ไพ่ตายที่ทำให้กระทั่งเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์ยังไม่อาจขู่ขวัญใดๆได้มันคืออะไรกันแน่?”
…
เรียกว่าจังหวะนี้เหล่าผู้พิทักษ์ทั้ง 4 พากันคิดไปในทำนองเดียวกัน ว่าต้วนหลิงเทียนต้องมีดีอะไรสักอย่างแน่นอน…แต่พวกมันเองก็ไม่อาจบอกได้ว่าพวกมันคิดถูกหรือไม่…
“หืม?”
ทันใดนั้นผู้พิทักษ์สื่อเฟิงที่กำลังมองไปทางต้วนหลิงเทียนอยู่ ก็คล้ายจะพบอะไรบางอย่าง สองตามันเบิกกว้างทอประกายเหลือเชื่อราวกับได้เห็นโลกใหม่ จึงเร่งส่งเสียงไปหาผู้พิทักษ์ชิงหั่วที่อยู่ข้างๆทันที
“ผู้พิทักษ์ชิงหั่ว เจ้าดูนังหนูหรูเยี่ยนศิษย์เจ้าเร็ว! ไฉนเรื่องมาถึงขั้นนี้แต่สายตานางจึงแลดูสงบนักเล่า? ทำราวกับทุกเรื่องราวยังไม่ใหญ่โต คล้ายมิได้เห็นว่าที่ต้วนหลิงเทียนเอ่ยกับท่านบรรพบุรุษเป็นเรื่องผิดแปลกอะไร!?”
