ต้วนหลิงเทียนโค้งคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย
“ฮ่าๆๆๆๆ…!!”
แทบจะพร้อมกันกับที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวยอมรับ หลี่ปิงอดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังสนั่นลั่นฟ้า “ไม่คิดเลย…ไม่คิดเลย! ข้าล่ะไม่คิดเลยจริงๆ! ย่ำหาจนรองเท้าสึกไม่พบพาน…เป็นย่ำหาจนรองเท้าสึกมิพบพานโดยแท้ ฮ่าๆๆๆๆ!!”
หลี่ปิงยังคงหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังไปอีกพักใหญ่
ที่ไฉนมันคล้ายหัวเราะอย่างเสียสติเช่นนี้ เพราะมันกำลังตื่นเต้นยินดีอย่างสุดแสนจะพรรณนา!
คราวนี้ที่ตัวมันย้อนกลับมายังลัทธิบูชาไฟนั้น เป้าหมายไม่ได้มีแค่จัดการเรื่องราวของก่านหรูเยี่ยนให้เรียบร้อย มันยังเสี่ยงโชคมาดูเผื่อต้วนหลิงเทียนยังอยู่ จะได้ฆ่าเอาผลงาน!!
ด้วยวิธีนี้มันไม่เพียงแต่จะล้างแค้นให้จ้าวลัทธิบูชาไฟคนก่อนอย่างถังซวนเท่านั้น มันยังได้หน้าครั้งยิ่งใหญ่เพื่อเอากลับไปเกทับเหล่าเซียนอมตะเสเพลทั้งหลายในเผ่ามังกร!
นับว่าเป็นหนึ่งหินสอยสองวิหก!
อย่างไรก็ตามแม้มันจะบังเกิดความคาดหวังเช่นนี้ หากแต่มันก็ไม่ได้หวังมากเกินไปว่ามันจะมีโชคพบตัวต้วนหลิงเทียนที่ลัทธิบูชาไฟ…จะให้ไปตามหาที่ไหนมันก็ไม่กล้า
เพราะสุดท้ายแล้วคำสั่งของเผ่ามังกรย่อมถือเป็นที่สุด…
ทว่าตอนนี้
ต้วนหลิงเทียนเสมือนนำตัวเองใส่พานมาถวายมันถึงหน้าประตู!
เรื่องนี้จะไม่ให้มันตื่นเต้นยินดีได้ยังไง? จะไม่ให้มันมีความสุขได้อย่างไรไหว!?
